ginawa na niya ang lahat para ibalik ang dating relasyong nasira, pinaalala niya lahat ng bagay tungkol sa kanilang magandang samahan, ang paghihintay ng matagal para lang makausap ang dating kasintahang na  kung ituri siya noon ay parang usok ng ayaw langhapin, mga sakripisyo na naisip ko hindi ko kayang gawin kung dadanasin ko man ang ganitong sakuna sa aking buhay.

ngunit paglipas ng ilang buwan, tinanong ko sa sarili ko, kung bakit nga ba nasira ang relasyon na yun?, sino nga ba ang may sala?, bakit ganun na lang siya ituring ng babaeng yun?, ano ba talaga ang dahilan ng lahat?

wala kasi siyang nabanggit tungkol sa tunay na dahilan ng pagkakahiwalay nila, ang tangging nabanggit lamang niya ay ang mga sakripisyo na kanyang ginawa. oo nakaka awa pero para saan kung hindi ko alam kung ano dahilan kung bakit kelangan ako maawa, malay ko ba kung kasalanan niya, o he truly deserved it to be left behind, biased kasi ang kwento.

ngayon ko naisip na hindi ko talaga kaya ang mga pinag-gagawa niya para maibalik ang relasyong nasira, dahil hindi ko hahayaang masira ng ganun na lang, kung gagawa man ako ng sakripisyo, yun ay para pahabain, pasayahin at pakabigyang kahulugan ang relasyong aking pinasok, hindi kung kelan huli na ang lahat.

Oo Nga.. Mahal Mo Nga Ba Talaga?!

Para sa mga taong nanliligaw, nagbabalak
manligaw, nililigawan, naliligaw,
nag-iintay maligawan at nagbabalak lumagay sa
magulo...

Ang LOVE ay hindi minamadali...hindi pinipilit..
at lalong hindi kina-career...aray ko!

Unang-una...

PAANO MO BA NASABING MAHAL MO NA SIYA???...

Dahil ba natutuwa ka sa kanya???...
o kaya naman naaaliw ka???...
naswee-sweetan ka ba ng sobra sa kanya???...
kinikilig ka ba pag nakikita mo siya???...
at nahi-high kapag naririnig mo na ang boses
niya???...

Eh teka muna...
baka naman infatuated ka lang....
o kaya naman kagaya nga ng sagot mo...
Baka naaaliw ka lang...dahil kakaiba siya...
may spark na hindi mo maintindihan...

tsk!!!...ang saklap nyan!...

Pangalawa...

GAANO MO NA BA SIYA KAKILALA???...

Madali ba siyang mapikon???...
pano ba siya mabadtrip???...
madali bang mahalata na may topak siya???...
ano bang suot niya pag nasa bahay siya???...
shorts ba o pantalon???...
nakasando ba siya o naka-t-shirt lang???...
matagal ba siyang maligo???....
kumakain ba siya ng vegetables???...
tamad ba siya???...
mas gusto ba niyang manood ng tv kaysa magbasa
ng libro???...
nagpe-play station ba siya???...
tatlo ba ang pamangkin niyang lalaki???...
makukulit ba yung mga kamag-anak niya???...
green ba ang kulay ng gate ng bahay nila???...
sa village ba siya nakatira???...
may sakayan ba ng jeep na malapit sa
kanila???...
nagsisimba ba siya linggo-linggo???...
kasama ba yung pamilya niya???...
at nagdadasal ba siya bago matulog???...

In short...
alam mo na nga ba???...ang mga bagay-bagay...
ang mga simpleng bagay tungkol sa kanya...
na nagdedetermine ng sarili niya...
as in kung sino ba talaga SIYA...

Pangatlo...

KAYA MO BA SIYANG TANGGAPIN???...
as in TANGGAPIN ng buong-buo...

sa lahat ng trip niya sa buhay...
sa lahat ng katopakan niya...
sa lahat ng pag-iinarte at pag-dadrama niya...
sa lahat ng kasalanang nagawa, ginawa, at
gagawin pa lang niya...
sa lahat ng naiisip niya... sa lahat ng sasabihin
niya... sa kilos niya..
sa pananamit pa pala niya... sa pagsasalita...
sa pananaw niya sa buhay...
sa pagtrato niya sa tao...
sa lifestyle niya...
sa uri ng pamilyang meron siya...
sa uri ng kaibigang kasa-kasama niya...
sa style niya pagdating sa love...
sa kasweetan niyang natural...
sa paglalambing niya...
sa tawa niyang pagkalakas-lakas...
sa manners niya...
sa bisyo niya kung meron man...
sa mga pang-aasar niya sayo...
sa style niya pagdating sa pagsolve ng
problema...
sa problemang maaari ka ring masama...

Pang-apat...

KAYA MO BANG MAGING TOTOO???...

kaya mo bang makita yung sarili mo...
na kasama pa rin siya ha...
sa isang sitwasyong pag naisip mo eh...
mapapaiyak ka na lang sa sakit...
nang dahil din sa kanya???...

kaya mo bang magmukhang tanga...
as in umiyak ng dahil sa kababawan...
ibuhos ang mga nararamdaman mo...
kahit na puro kababawan nga lang naman...
as in kahit sa harapan niya???...

kaya mo bang maging barubal pag kasama mo
siya???...
yung tipo bang wala ka ng pakielam...
mawala man ang manners mo...
na wala ka naman talaga...

In short...

KAYA MO BANG MAGING IKAW KAPAG KASAMA MO NA
SIYA???...

yung tipong hindi ka nahihiyang ipakita kung
sino ka talaga...

dahil alam mong...

HINDI MO LANG SIYA TANGGAP...

TANGGAP KA RIN NIYA...

BUONG-BUO RIN...

MGA PEOPLE!!!...
tama na kasi ang trip...
tama na ang pagmamadali...
Oo, masarap ngang ma-involved sa isang tao...
pero di ba mas masarap yun...

LALO NA KUNG ALAM MONG TOTOO YUNG NARARAMDAMAN
MO....

kaya dapat, hinde tayo nagpapa-bulag sa akala
nating LOVE.... mag antay na
lang tayo.... wag natin unahan....

For all we know, nde pa pala cya ang para sa
atin......

Pero pag nasagot mo lahat ng nasa taas....
Baka nga... MAHAL mo na siya....

I.

Noong una wala ka lang sa akin, suplado ka kasi, minsan lang lumabas ng bahay at magkaiba ang henerasyon natin. Ako naman ay abala pa noon sa pakikipaglaro, lalo na sa mga nakababata mong pinsan. Pero, isang araw bigla mo akong tinitigan at tayo’y nagkausap. 

Dahan-dahan sa pakiwari ko’y nag-iiba ang trato natin sa isa’t isa. Palagi ka nang nakatambay sa harap ng bakuran n’yo, habang ako’y palaging napapadungaw sa bintana namin. Unti-unti nagugustuhan ko ang pagiging tahimik mo, ang ‘di mo paghuhubad ng T-shirt kapag nagba-basketball, ang itsura mo na laging mukhang presko kahit pagod. Maging ang pag-iwas mo sa mga inuman at ‘di paninigarilyo,  pagbabasa ng diyaryo at pagpapatugtog ng radyo. 

Alam mo bang napakasaya ko noong batiin mo ang pagsasayaw ko kahit parang  palpak naman  ang  nagawa ko.

II

Napangiti ako nang malaman ko na marami pala ang nagkakagusto sa iyo. Akala ko nga may nagustuhan ka sa isa sa mga kabarkada ng ate ko. Bigla-bigla hindi ka na lumalabas sa inyong bahay at nawala na rin ang alingawngaw ng iyong radyo.  Napansin ko na lang din na palagi akong niloloko ng kuya mo noong mga panahon na iyon.  Sila ba ang patalastas ng ating kwento?

Isang okasyon, nagulat ako dahil sumama kang makikain sa amin.  Sa bigla ko nga ay para akong naging istatwa at namula ang aking mukha. Kahit gutom ako nun, mas pinili ko ang maglagi sa kwarto

Naalala ko rin noong gabing ‘yon ay nagmamadali kang umuwi. Akala ko nataranta ka rin dahil bigla akong lumabas, iyon pala nahiwa ang daliri mo ng salamin ng mesa namin. Ang cute, namula ka rin nang magtama ating mga mata.

III.

Minsan umangkas ako sa tricycle ng kaklase kong lalake para maihatid malapit sa bahay namin.  Kung ano ang saya ko sa biyahe, iyon naman ang simangot ko noong makita mo akong bumaba ng tricycle. Nanginig ata tuhod ko noong tumayo ka at umalis. Tama nga ang song mo sa akin, “Isang Tanong, Isang Sagot” type ba natin ang isa’t isa?  

Pero mas nalungkot ako nang malaman ko na maninirahan ka sa ibang bansa.

IV.    

Ilang taon ang nakalipas, wala ng balita sa iyo at abala na rin ako sa ibang bagay. Isa sa inaayawan ko noon ay ang mamalagi sa tindahan namin, pero minsang abala ako sa pagnguya ng chichirya ay narinig ko na lang boses mo.

“Hi Hoshi!” bati mo sa akin. Noong araw na iyon, parang lalo kang gumawapo at hindi ako nakaimik. Sabi mo “hindi mo na ako kilala?” Kunwari, kinikilala kita pero sa totoo lang alam kong ikaw na ‘yon. Pero, ang mahirap sa iyo puro ka pagbati  at hindi ka marunong magpaaalam, lalo na nung muli kang umalis.

V.

Nitong Marso nabalitaan ko na darating ka at dahil may teresa na ang bahay ninyo hindi ko maiwasang tumingala rito. Subalit ilang linggo na ang nagdaan nun ay hindi pa rin kita nakikita.

Isang araw, naisipan ko na magsimba sa paborito kong simbahan sa Manila. Dahil inabot ako nang tanghaling tapat at nakita kong may mga basura sa tapat ng aming bakuran, medyo uminit ang ulo ko. Subalit, maya-maya  ay may narinig akong tumawag sa aking pangalan.

Nang tumingala ako, nakadungaw ka na sa inyong teresa. Binati mo ako at dalawang beses  naman kitang nasabihan ng “Hi!” Binati kita at sinagot mo naman ako sa wikang Tagalog kaya namangha ako sa iyo.  Iba ka kasi sa  nakatatanda mong kapatid.  

Maya-maya napadako ang tingin ko sa batang naglalaro sa tabi mo  Tinanong kita kong kaano-ano mo ang bata. Sinagot mo ang tanong ko at dahil doon gusto ko nang tumalikod kahit nararamdaman ko na gusto mo pa akong kausapin.  Pero tingin ko ‘di mo narinig ang tanong ko dahil saliwa rin ang sagot mo nang sabihin ko na kausapin mo ang kuya ko.

Hindi ko mapigil ang mapatanga sa tuwing naalala ko ang eksenang iyon, lalo na’t nalaman ko na hindi mo naman  nakausap sino man sa miyembro  ng pamilya ko o sa mga kapit-bahay natin. Salamat! Dahil nitong huling alis mo, isinigaw mo ang pangalan ko.

marami na ring dumating at umalis sa buhay ko na mga kaibigan. bawat lugar na pupuntahan may nakikilala at nagiging kaibigan. meron pagkaalis di ko na naaalala at di  na din ako naaalala. wala sa kahit sa iksi o haba ng panahon para malalaman kung sino ang totoo mong kaibigan. konti na lang ang maituturing tunay na kaibigan.

sa dami ng nakilala ko minsan hirap pa din akong tukuyin kung sino ang totoong tao. katukad ngayon matagal ko na syang nakilala taon na din ang binilang na kami ay magkasama pero di ko p din pala alam ang tunay nyang kulay.  pagkaharap mo ok ka pero pag nakatalikod ka di mo alam sinasaksak ka na pala.

di ko pa napapatunayan? may umabot na ding balita na ganun sa akin na lahat ng sinasabi ko, naming magkakaibigan au umaabot sa taong pinag uusapan at may sama kami ng loob. at ang masakit pa dun may sobra pa ang sinasabi. ang ayaw ko lang parang sumasama sya sa amen para makakuha ng balitang di naman na dapat pang umabot sa tao.

hindi kami masasamang tao pero sa isang institusyon meron at meron ka talagang hindi makasundo ganun kami kasi meron tao na nagmamaganda. at yung ang taong may sama kami ng loob o ang tawa eh kinaiinisan.

ngayon ko lang napatunayan na ganun pala ang aking kaibigan may lahing kamandag "ahas"... hijndi ko naman sya masabihan sa kadahilanang ayaw kong masaktan ang kanyang kalooban. at isa pa magkaibigan kami.

nawawalan na tuloy ako ng gana sa kanya. pero pano ko sasabihin? ayaw kong ipakita na ganun ang nararadaman ko. ayaw kong masira ang pagkakaibigan namin. pero paano? ewan di ko din alam

If I knew it would be the last time
That I'd see you fall asleep,
I would tuck you in more tightly
and pray the Lord, your soul to keep.

If I knew it would be the last time
that I see you walk out the door,
I would give you a hug and kiss
and call you back for one more.

If I knew it would be the last time
I'd hear your voice lifted up in praise,
I would video tape each action and word,
so I could play them back day after day.

If I knew it would be the last time,
I could spare an extra minute
to stop and say "I love you,"
instead of assuming you would KNOW I do.

If I knew it would be the last time
I would be there to share your day,
Well I'm sure you'll have so many more,
so I can let just this one slip away.

For surely there's always tomorrow
to make up for an oversight,
and we always get a second chance
to make everything just right.

There will always be another day
to say "I love you,"
And certainly there's another chance
to say our "Anything I can do?"

But just in case I might be wrong,
and today is all I get,
I'd like to say how much I love you
and I hope we never forget.

Tomorrow is not promised to anyone,
young or old alike,
And today may be the last chance
you get to hold your loved one tight.

So if you're waiting for tomorrow,
why not do it today?
For if tomorrow never comes,
you'll surely regret the day,

That you didn't take that extra time
for a smile, a hug, or a kiss
and you were too busy to grant someone,
what turned out to be their one last wish.

So hold your loved ones close today,
and whisper in their ear,
Tell them how much you love them
and that you'll always hold them dear

Take time to say "I'm sorry,"
"Please forgive me," "Thank you," or "It's okay."
And if tomorrow never comes,
you'll have no regrets about today.

~

May nagemail sa akin nito at siguro dahil pakiramdam ko ay pagsisisihan ko kapag hindi ko naayos ang lahat sa isang tao. Nakipagusap ako sa aking ex, nagkaliwanagan at nagkaayos bago magpasko. Subalit gaya ng aking nabanggit, nagkahiwalay din kami ng landas at masaya na sa aming mga sariling buhay.

There was this guy who loved two gals at the same time but he didn't know which one he loved more. Someone taught him. Ask yourself this question and answer it honestly: "When you are happy, which gal would you want to share your happiness with?" The one you think of is someone you love.

Ask yourself another question and answer it honestly: "When you are sad, which gal you want to share your burden with?" The one you think of is also someone you love.

If you think of the same gal when you are happy & sad, that's the most perfect. But if you don't think of the same gal, I would advise you to choose the one you are willing to share your sadness with. In life, there are more sorrows than happiness. There are too many people whom you can share your happiness with, not necessarily your lover.

If you live your life happily, you can also enjoy it alone. In sadness, however, there are not many people willing to share your burden with you. If you are willing to tell someone your happiness, I am sure that person has got to be someone close & an understanding person to you.

But it shouldn't stop there. If that person only thinks of you when she is happy, but looks for someone else when she is sad, this lover is too unstable, she doesn't treat you as someone she can spend the rest of her life with.

Of course, I will be very happy if I am the first person to share her happiness. But, if she is sad, I will be too willing to stay by her side & ease her pain. Only then, will I believe that I hold a very important position in her heart.

If you are sad, who comes to your mind first?

Friendship is a strange thing. We find ourselves telling each other the deepest details of our lives ... things we don't even share with the families who raised us. But what is a friend? A confidant? A shoulder to cry on? An ear to listen? A heart to feel? A friend is all these ... and more. No matter where we met, no matter how long we've been together ... I call you friend. A word so small, yet so large in feeling, a word filled with emotion, a word overflowing with love. Truly great things come in small packages. Once the package of friendship has been opened, it can never be closed. It is a constant book always waiting ... waiting to be read...and enjoyed. We may have our disagreements ... we may have our appointments....We may argue ... we may have concern for one another...friendship is a unique bond that lasts through all tribulations. A part of each of us goes into our friendships ... our humor ... our experiences ..our tears.

Who comes first to your mind?

Sabi na nga ba...dito rin tayo patungo. Bakit ang sakit? Di ba na-expect ko na ganito na mangyayari? Ang tanga ko. Bakit parang kasalanan ko pa? Siguro nga it's my fault kasi I'm so stupid!

BF ko: Thursday, November 13, 2003
Sa wakas, may lakas na ako ng loob na aminin yung tungkol sa boyfriend ko after a long time of hiding...weird. Buti na lang di nya alam na may blog akong ganito. Hmmm naaawa na nga ako sa mga sacrifices nya for me and sa kaka-asar sa kanya ng mga friends nya na inutil sya. Lalo na pag nakikita ng mga kabarkada nya na kasama ko yung bespren ko....hahaha...

++hide and seek days are over.
++we need to be happy after all the pains...

~
Nabasa ko ito sa aking lumang blog at naalala ko sya. Akala ko ilusyon lang ang lahat, totoo pala. Siguro alam kong totoo yun dati subalit iba ang aking pinaniwalaan. Masaya ako sa aking pagkakatanda sa panahong ito. Pakiramdam ko ay kaya kong gawin kahit ano. Subalit di nagtagal ang aming pagsasama. Sabi nga nila: “Pag siya talaga, ano mang mangyari ay siya pa rin.”

Kasi nga hindi pala siya yun. Kasi nga wag na nating ipilit ang hindi talaga...

Baliktanaw lang ito, masaya na ako ngayon.

Sister ni menggay : Paano ba gagawin ko? Ayaw ako payagan ni raffy(husband nya) magtrabaho. Kaya na daw niya kahit siya lang. Bahala siya makuba siya katratrabaho. Mag alaga nalang daw ako kay angel.

Menggay : Kaw bahala disiyon mo yan may maganda sa sinabi nya kaya lang kahit makuha mo man lang license mo para atleast pagdating araw...na gusto mo na magtrabaho di na mahirap diba...paglaki n angel kakailanganin mo magtrabaho..di pwede bahay ka habambuhay sister.

Walang pasok sa trabaho simula Disyembre 18 at sa 23 pa ang balik sa opisina. Limang araw na nasa bahay. Naisin ko mang magbakasyon at mag gala sa ibang lugar,  wala akong pera. Hindi sa mahirap ako at walang wala sa buhay, nakalaan lang kasi sa ibang bagay ang pera ko at para sa akin, mas importante yun kesa sa luho. (Yan ba ang ugaling maldita?!)

Usapang relasyon, tapos na ang away namin. Bati na kami, nag uusap, nagpapansinan, at magkatabi na ulit sa kama matulog. Pero mayroon pa ding mga bagay na dapat pag usapan, kailangan ipaliwanag, at dapat maunawaan.

Sa haba ng bakasyong darating, sisiguraduhin kong matatapos ang isyung ito, nang maibaon ko na sa limot at makapagpatawad nang tapat.

 Gusto kong mailagay sa ayos ang buhay may-asawa bago mag pasko. Kami nalang ang naririto sa ibayong bayan, nararapat lang din na mag-kaisa kami.

Pilit ko mang intindihin ang mga kalokohan ng lalaki ko sa buhay, marami pa siguro akong hindi alam tungkol sa kanya. Marami din siguro akong hindi na malalaman.  

Nasaktan ako ng sobra nang malaman ko na may babae sya sa pandaigdigang sapot. Nanliit tingin ko sa kanya...masakit lalo dahil mahal ko sya.

Iniwan na ko ng tiwala. Di ko alam kung alam ba nito ang daan pabalik sa kin, pabalik sa relasyon naming unti-unting gumuguho.

Hindi maintindihan ni lalaki kung bakit ko sya pinapaalahanan ng pinagawayan naming ito, kung bakit ko sya tinatanong maya't maya kung pinapagpatuloy pa ba nya ang gawaing ikanagalit ko...

...gusto kong gawin ung daan para malaman ni tiwala kung paano bumalik.

...gusto ko at pilit kong iniintindi na isa lang itong libangan at hindi seryosohang usapan.

...hindi ba niya maintindihan na nasasaktan pa din ako kaya hindi ko pa makalimutan kaya ito laging ang bukang bibig ko???

 at bukod dun meron pang isang box na nakaplastic pa. uy perfume and watch. gulat naman ako may maaga akong pamasko. hindi man kamahalan pero appreciate ko yun noh galing kaya yun sa honey ko at isa pa hindi naman ako materyosang tao. maliit na bagay lang kahit kendi ok na sa akin. mababaw lang naman ako. inisip ko tuloy ako wala pang regalo sa kanya. hmmm ano kaya ang pwede kong ibigay? mag-iisip pa tuloy ako.