pasensya na at talagang wala pa rin akong oras mag blog hop at sumagot sa comments dahil nga may sakit ako na nataon namang may family emergency nga at dahil na rin sa sinabi kong family emergency na ngayon e family emergencies na po.

alam nyo, dahil sa family emergency na yan; nakikita ko talaga na maganda ang pagiging family oriented ng pinas. dahil dun sa atin, kapag may emergency, nagkakaron ng pagkakaisa; yung mga magka-away nagkakabati pa nga dahil sa mga ganyang sitwasyon.

pero dito, alam nyo? nasusuka na ako.

kaya siguro ako nagkasakit dahil sa stress na nararamdaman ko dahil sa mga nangyayari dito sa kapaligiran ko. alam nyo yon? imbes na magkausap ng matino para maayos ang emergency na naging emergencies na nga, nagbabangayan at hindi man lang magkausap ng matino.

ang hindi ko maatim e pati itong mga little kengkays ko e super affected na sa mga nangyayari. yun bang feeling ko e hindi nila dapat maranasan ang mga ganitong pangyayari dahil may mas matinong pwedeng gawin.

dahil ang alam ko, kapag mahal mo ang isang tao, andun ka dapat para sa kanya. kapag mahal mo ang isang tao, ang iisipin mo ay para sa kabutihan ng taong yon. kapag mahal mo ang isang tao, mamahalin mo sya kahit na anong nangyari o nangyayari sa kanya.

kaso hindi ganyan nakikita ko dito sa mga taong akala ko e nagkaron ako ng right na tawagin silang ka relasyon dahil sa nagkataong pareho na kami ng pangalan... kasi iba ang tingin ko sa mga ginagawa nila ngayon sa mga taong mahal namin sa buhay.

nakakasuka!

ibalik nyo ako sa pinas, ibalik nyo ang sa bayan na kahit na hindi ko kapamilya e alam kong gagawa ng paraan para maging matino ang buhay ko kapag may emergency, hindi katulad dito na may emergency na nga e lalo pang mag in-arte para maging emergencies...

maganda talaga sa pinas, maniwala kayo.

Especially since kawawa naman si kengkay dito kasi ang halos ka chika lang e ang kanyang mga ka-blag :D Masarap naman na may ka chika ng harapan di ba? So plano, plano. Calling calling. Comment comment. At finally, nagkatagpuan din. Dahil pareho kaming takot mag drive; sinali na namin ang buong pamilya sa EB.

Dun kami nagkita sa kanyang balay, medyo nahiya pa nga sya kay kengkoy dahil maliit lang daw bahay nya. E sabi ko naman kay kengkoy pa sya nahiya e marunong nga gumamit ng tabo si kengkoy, kowboy yang asawa ko. O ayun, pumayag din. Nagkaligaw ligaw man, nagkakitaan din.

O bakit naman tuwad tuwad ang taytol ng post ko? Kasi kwentuhan kami tungkol sa disiplina sa mga bata. Sabi nya, nung maliit daw ang mga anak nya; kapag nagagalit sya, pinatutuwad nya yung mga bata - ready yung pwet para paluin nya. Sasabihin daw nya: 'tuwad, tuwad' - naku, yung panganay nyang anak na lalaki e magiging behave agad. Yung anak naman nyang babae, tinatakbuhan lang daw sya, hahah. Natatawa ako kasi si Kim, yung anak nya, 16 years old na pero until now hindi daw nya makalimutan yung 'tuwad tuwad' ng nanay nya :D

At sempre, may leche flan sa hapag kainan. Ang sarap po talaga. Hiningi ko nga yung recipe kasi hindi daw sya gumamit ng condensed milk (iba kasi ang condensed milk dito e, malabnaw din katulad ng evaporated milk); regular milk lang daw ang gamit nya. Masubukan nga. At ang matindi nito, meron kaming take out, hahaha. Feeling ko nakipyesta ako dahil sa dami ng pabalot. E sino naman akong tatanggi di ba? Tao lamang ako na may sikmurang hindi aangal :D

Eto pa ibang photos. Sempre sa sunod, kami naman ang taya.

Di bale, basta salamat. Nagulat ako sa regalo mong ito. Alam kong medyo nagparinig ako ng konti, para makamit itong regalo mo na ito, pero alam ko rin na dahil magaling ang iyong mga kamay; madali mo lang ding ginawa ito. At sempre, isa kang galing pinoy! Mabuhay ka.

Yun nga lang, sempre na miss ka na rin namin. Lalo na dito sa WP-Pinoys group natin. Bisita ka dun, meron tayong pa-kontes na WPP Gives Back. Check it out!

At isa pang pakulo para sa mga miyembro - Hirit ng WPP, Birit Ninyo. Kung meron kayong writer’s block, silipin ang ating thema para sa month of May dito. Sali na! O ayan, biglang nagpatalastas pa ako!

Pero hindi nga, Dru, asan ka na? Salamat sa pagkaganda-gandang guhit mo!

At sempre, pagkatapos ng Jollibee party namin e medyo nagpahinga lang ng konti dahil itong isa kong tita na biglang nawala. E alam naming darating sya pero hindi nakarating sa party; so baka naman sa hotel dumiretso; waiting talaga kami.

O ayun, nung nagkita kami e ang hinahanap na hotel daw e Hotel Austria -- ehem, pwede naman di ba, kasi sa Astoria Hotel kami nakatira di ba, hahaha. Kaya naman pala ikot sila ng ikot sa Ortigas. Wrong spelling wrong! Hmp :D

At dyaran, ang sunod na ka-EB ko e ang mga sikat na bloggers ng sinambayang Pinoy. Teks kami ng teks kasi medyo late ang dating nila, akala ko nga e hindi pa matutuloy, hehehe. Pero sempre, tuloy na tuloy pala, medyo may nadagdag lang dun sa mga nakipag-EB. O ayan ang sample emote: Hindi yung gurl na nasa unahan, kundi yung naka posing sa palengke ng Dampa sa Libis. Kilala nyo sempre sya, ang pinakaseksing blogger (second lang ako, ehem!); si Maru! At talagang ang ganda ng posing nya sa harap ng mga tahong!

At naku, eto ang mgs group shots

ng mga naka-EB ko nung gabing yon: maru, def, koreanmine at selvo.
Pasensiya na at mahiyain talaga si def e. Para ngang gusto ko pang mag-paalam kung pwede kong i post itong mga pictures na ito pero dahil april fool's nga di ba, may i fool each other na lang tayo, hahaha. Ang sarap ng pagkain sa Dampa, grabe, busog na busog kami. Fresh seafood, walang ganyan dito, waaaah! At may baon pa kamo. Kund pwede lang ibaon dito sa Alemanya yon, hayyy. At ang Maru, may I tapon ng I love you's sa mga waiters, ano ba yun, ahahaha. Si kengkoy baliw na baliw! Ayan tuloy, pinikturan ni kengkoy ng solo at hahanapan daw sya ng fafa sa Alemanya. At selvo dun sa Pugad Baboy na libro, ninanamnam ko pa rin sya hanggang ngayon! Salamat! Kita nyo naman, si selvo e may dalawang chicks! At ayan ang beauty ni Maru, sana paglaki ko maging kasing seksi ko rin si Maru, weeee! Salamat ulit mga kaibigan. Sa uulitin!

Nga pala, eto yung mga kasama ko sa unang EB photo.

Wala lang, gusto ko lang ipasa dahil baka may tamaan at biglang makonsyensya.Kung sino ka man na tinutukoy dito sa kwentong ito, sana matuto kang mag asal tao..At kung hindi man tutoo ang kwentong ito, alam kong maraming mga pangyayaring ganyan sa lipunan. Sana medyo magisip isip tayo; makakatulog ka kaya ng mabuti kung tinakbuhan mo ang aksidenteng ikaw ang may sala at alam mong may buhay kang sinira at may pamilya kang binagabag? Ewan ko lang pero para sa akin, isang malaking daan yan para mabaliw ng konti; isang paraan yan para hindi ka patulugin ng iyong konsiyensya. At kung hindi ka man lang nagambala sa mga ginawa mo, nakakatakot ka... baka hindi ka na tao kundi isa ka ng halimaw.

This was forwarded to me by a friend.

=====

======

7 January 2008

Just 20 minutes ago, I struck a conversation with the taxi driver whose unit I had flagged down at Gateway in Cubao. I was wondering why he wasn't too familiar with the roads of Metro Manila, and he kindly explained that he had only been in Metro Manila for a few months. He was from Davao City, he said—and I immediately jumped at the chance to practice my very rusty Bisaya.

Maybe it was the familiar language that spurred Manong Jaime to tell me his story. Maybe it was the mother tongue that so reminded him of home that made him comfortable enough to narrate the events of two months ago that, as he put it, made his Christmas the saddest he had ever experienced.

I thought it was just homesickness. From what he had said before that, I had learned that he had no relatives, no family in Manila—he left wife and children back home in Davao. At 71 years old, he heard the stories from taxi drivers fresh from their stints in Manila, claiming that they earned far better than what they made as taxi drivers back in Davao City. So he decided to give up his stable—albeit not very high-paying—job as a taxi driver in Davao and go to Manila, earn more for his family.

At the end of his story, Manong Jaime tells me in a mix of Tagalog and Bisaya—almost flippantly—"sana hindi ako naniwala sa mga hambog na iyon." Why? Not just because the reality of being a taxi driver in Metro Manila was a far cry from the stories those men had regaled their neighbors with. Not just because he struggled to even just meet the "boundary" charged by the company for his aging unit. Let me tell you why.

Last November 15, 2007, at around three a.m., Manong Jaime was in the Roxas Blvd. area, looking for his next fare. He was at an intersection. The light turned green, and he was easing his taxi unit across the intersection when a very fast SUV crashed into the side of his taxi. He later learned from witnesses—and there were many, as there was a police outpost at the intersection— that the taxi spun and hit a pole. The police rushed to get him to the hospital, while a concerned bystander with a motorbike tried to chase after the speeding black Ford Expedition. It was to no avail, though—the SUV was going too fast for the motorbike to catch up with it, and no one was able to even get a glimpse of the plate number. It was, simply, a hit and run.

Manong Jaime, in the meantime, was confined in the hospital from November 15 to December 5, slipping in and out of consciousness. When he was discharged, he had to pay a bill that totaled roughly PhP30,000, including all his medicines. He was able to obtain some support from DSWD that covered more than half his bill, and his employer gave him Php3,000. The rest, he had to scrape together by borrowing from the other taxi drivers that he worked with. No family member, not even his wife, could visit him during his hospital stay. He says that the policemen who helped him were frustrated and apologetic, telling him that "Tay, kung nakuha lang naming yung plate number nung Expedition, kami mismo pupuntang LTO para hahanapin yung nakabangga sa iyo. Kami mismo yung haharap sa kanya."

Now, even though his left foot is still swollen, he forces himself to drive. "Para lang naa ko makaon ug makapalit ko ug tambal," he says. Just so that I can eat and buy the medicines I need. "Mingaw na ko," he tells me. He is sad. He misses his wife and children. He wishes he had never come to Metro Manila.

Why am I writing this? Why am I telling his story? To some, it may not be any more different from any other sob story of a probinsyano discovering the sad truth about life in Manila.

But if it was "just another sob story," why do I feel so angry? Why do I feel like I want to get out of the house right now and hunt down every black Expedition in Metro Manila, until I find whoever it was who caused the hit and run accident? Why do I feel so frustrated? Why do I feel like I need to be the agent of justice for this man whom I barely know?

I'll have to admit that one reason for my emotional reaction is a bit selfish—it has to do with what I do. Every Monday, Wednesday, and Friday, I head to one of the top universities in the Philippines to teach philosophy. One of the things that I hope they learn from me is how every action we make has an effect on other people, whether we know it or not. The other thing I hope they learn is to respect and value every person, every unique individual alive. I worry a lot about whether or not they see the point.

After Manong Jaime's story, I half fear for my students. Would they have done the same, leaving whatever damage they inflicted in their wake? Or would they have done the right thing, would they have taken responsibility for whatever effects their actions had caused? Would they have helped Manong Jaime—or whoever other person was injured in the accident?

The other reason for my indignation is a bit harder to articulate. What repeats over and over in my head is: "I can't believe things like this still happen. I can't believe this injustice will just go silently away. I can't believe one person can treat another person, a fellow human being like that!" I silently curse the anonymous driver of the black Expedition.

I'm a bit embarrassed by my thoughts. Mang Jaime is far more charitable than I. He seems to have put himself in the shoes of the person driving the Expedition. "Siguro natatakot siyang mahuli ng pulis," he speculates. "O baka nakainom." There seems to be no hint of anger in Mang Jaime's voice, as far as I can tell.

I have to do something, I realize. But all I could do at that moment was give a little extra on top of what it read on the meter. Not much, really. I get off the cab, and start crying as soon as I shut the gate behind me. What must I do? What can I do?

8 January 2008

I still don't know the answer to my question, nor can I find any adequate way to conclude what I've written.

A few minutes after arriving home last night, I called my boyfriend and told him Mang Jaime's story. He, too, was indignant. He hit upon an idea, though. "If you really want to help, why don't you? Magkano ang isang tiket sa barko pauwi ng Davao? Baka pwede kang makatulong na bayaran yung utang niya o yung kailangan niyang bilhing gamot? Kaya nating makagawa ng paraan." And, I agree—there is a way that I can help, render charity by assisting him financially. After all, I jotted down his full name, took note of the plate number of his unit, the taxi company he works for—it would not be too hard to track him down. Maybe I will take the advice.

But that still leaves me dissatisfied. Somewhere, out there, on the streets of Metro Manila, someone did not take responsibility for his or her actions and is not being held to account for it. Someone did an injustice to another human being, and pretended it did not happen.

Maybe, you're thinking: So, you want justice, then? How's that going to happen? And In a sense, you have the right of it—our formal justice system operates at a snail's pace, overloaded by immense case loads. Being a vigilante is certainly not an option at all. How can justice be done? I don't know either.

But I'm hoping that, by writing this, I at least did something. Please pass this on—do something, too. Who knows—one day, this might show up in the inbox of an anonymous driver of a black Expedition that was speeding in the Roxas Ave. area, in the wee hours of 15 November 2007.

Punta na kayo dun sa blog nya kasi andaming inumin. Dahan dahan lang, pero pwede na rin bilis bilisan. Talagang magpapakalango tayo sa kulitan, sa kantiyawan, sa pakikipag kaskasan ng elbows at sempre sa pakikipag sowsyal climb.

Kung hindi pa kayo miyembro ng kanyang kaharian, aba, mag isip isep kayo. Kasi nagbukas lang nitong pagpasok ng 2008 ang Banco de Reyna na talagang makakatulong para lalong umangat ang mga lahi ng kanyang sinasakupan. Eto ang blog equivalent ng How to be a Millionaire. Oo, tama yang nabasa nyo, dolyares kamo. Dun makikita nyo kung pano mag social climb at manatiling asa itaas ng pedestal dahil tuturuan nya kayo kung papano mag ipon ng milyones para pambili ng load ng boylet nyo o kaya e pambili ng bonbons. At ito ang tunay na sagot kung papano mawawala ang mga yagit sa Pinas.

Para sa iyo Reyna Elena, kundi sa mga unang komento dito sa aking blog ay hindi ako nagpursiging araw arawin ang posts ko dito. Dahil sa mga natutunan kong social climbing skills sa iyo ay naging lalong makulay ang aking mundo ng blogging. At dahil dyan, itutuloy ko ang naiwan mong santacruzan sa Pinas ngayong Pebrero, hehehe.

Maligayang bati sa iyong kaarawan, Mahal na Reyna. Ano pang inaantay nyo, magbigay pugay na!

E bakit super serious ko naman ata? Kasi hindi ko akalain na aabot sa maingay na talakan itong pag himay himay ko dun sa comment ni lp. Kaya ko lang naman ginawa yon e dahil na shock ako. Parang malakas na suntok yung dating nung mga salita nya. Kaya wala akong pinalampas na sekundo at sinagot ko agad sya. Pero di ko rin naman na isip na baka naman may ibang ibig sabihin si lp dun sa mga iniwan nyang bakas. Baka naman katulad ko, e ginamitan nya rin ng 'poetic license' yung kanyang mga binitawang pananalita. Naging over dramatic, naging malakas ang dating. Naging wala sa tunay na dapat sabihin. Kaya tuloy naging pasaway ang kinalabasan. Yun nga lang, medyo naging matalas sa aking paningin kasi nga, nagdilim ang paligid ko dun sa feeling ko na pagmamaliit nya sa lahing Pinoy.

Salamat sa mga nag iwan ng kanilang mga pananaw. Salamat sa mga sumagot sa SOS ko. Dahil sa inyo, naisip kong kaya ko palang harapin ito. Hindi ko kayang deadmahin... bagsak ako sa ganyan e :D Kailangan kong harapin. Isa akong tao na dapat matulog ng malinis ang puso at isip, walang alinlangan. Kaya tatapusin ko na ito ngayon din.

Para sa yo, lp: Sana tama yung basa ko sa mga sumunod na comments mo. Isa ka rin palang proud Pinoy. Yun lang ang umangat sa lahat ng mga iniwan mo pang bakas. Kaya eto, magpapakumbaba ako. Isa akong nanay na dapat ginagawa ang mga itinuturo sa mga anak nya. Kaya kayang kaya kong itaas ang puting bandila ko at gawin ito dito mismo sa blog ko kung saan dito rin ako nagwala dahil sa mga sinambit mo.

Sinabi ko sa anak ko, naging mas maganda ang mundo ko dahil sa kanila. Kaya sa bawat galaw, salita at kahit na sa isip ko -- ayoko ng away; ayoko ng hindi pagkakaintindihan, ayoko ng gulo. Gusto kong matulog ng matiwasay. Gusto kong gumising na may sigla. Gusto kong maganda ang kwentuhan ng aming pamilya araw-araw. Gusto kong maging matinong example para sa mga anak ko. Hindi ako aatras sa pagtatanggol sa aking paniniwala, pero pwede akong umatras dahil gusto ko ng peace of mind at dahil ayoko ng kaaway na sa huli ay pareho naman pala ang pinaglalaban namin.

Okay na ako, lp. Inilagay ko na ang sarili ko sa iyong tsinelas. Pilit kong inintindi ang pulso mo. Alam kong frustrated ka lang din sa mga bagay na hindi ka-aya aya sa ating bansa. Ako din naman, ganyan din. Pero sa ibang paraan ko siya inilalabas. Sa pamamagitan ng pag angat sa mga magagandang kwento. Sabi nga nung ibang nag iwan ng komento, bakit hindi ka rin mag blog? Sabayan mo ako at ang mga ibang Pinoy na pinagmamalaki ang ating bansa. Malay mo, sa ganitong bagay e maging mabango rin ang ating bansa at mahawa ang gobyerno natin?

Sana okay ka na rin, lp. Ayokong simulan ang bagong taon ng may hindi pagkakaintindihan. Gusto kong maging maganda ang ating 2008. Peace!

Ano nga ba ang inaaak? Magkakaron ka ng inaanak kung ikaw ay tumayong ninong/ninang sa isang batang inialay ng kanyang mga magulang sa Panginoon. Ano naman ang ninong/ninang? Magiging opisyal kang ninong/ninang kapag inilista ka dun sa baptism certificate nung batang inialay ng magulang sa Panginoon. Pero meron ding kaya ka naging ninang/ninong ay dahil sa nakasanayan na o dahil rin naman dahil yung kapatid mo na walang trabaho ang talagang ninong/ninang pero dahil sa yo kumukuha ng allowance e damay ka na rin sa pagiging ninong/ninang.

Tatlo sa mga batang ito ay mga inaanak ko.

Pero ang pagiging ninong/ninang ay hindi lamang sa papel. Dapat nating malaman na ang pagiging ninong/ninang ay isang malaking responsibilidad. Ikaw ay tatayong pangalawang magulang ng iyong inaanak. Dapat ay andyan ka hindi lamang sa pasko at birthday parties kundi para maging gabay. Dito sa Alemanya, ang mga pinilipi nilang ninang/ninong ay yung mismong malapit na kamag-anak. Kasi may tradisyon silang isusunod yung pangalawang pangalan nung bata sa pangalan nung kanyang magiging ninong/ninang. Kumbaga kung si kengkay ay magiging ninang ni chloe, ang lalabas na opisyal na pangalan ni chloe ay chloe kengkay, ganun!

At sempre, dito e hindi uso ang pahabaan ng listahan ng ninong/ninang. Hindi lang dahil mas magastos sa handaan, kundi dahil dito ay seryoso sa kanila ang pagiging ninang/ninong. Hindi lang para maging gabay...Kasi kapag ninong/ninang ka, dapat mong bisitahin ang iyong inaanak regularly, dapat ka ring maging present sa mga extra curricular activities, dapat may date din kayong dalawa kapag may special events, at sempre dapat ready kang mag babysit. Talagang ikaw ang pangalawang magulang.

Kaya nga nung tatlo ang nilista ko sa baptism certificate nung aking panganay, wala ng espasyo dun sa papel. Kasi nga di sila sanay na ganun karami. Isa lang talaga ang nakalista. Samantalang sa Pinas, pahabaan ng listahan.

Speaking of listahan, request ni bluePJ na ilista ko daw ang pangalan ng aking mga inaanak. Sabi ko nga sa kanya, halos treinta na yata ang mga inaanak ko. Yung iba nga di ko kilala e. Magugulat na lang ako na may bago akong kumpare at kumare. Okay lang naman yon pero sana ma-abisuhan din ako kasi ayokong mapahiya yung bata kapag kinalabit ako at biglang magmano at sabay sabing 'ninang'...tapos ang hirit ko e, at sino naman itong bubwit na ito? ehehe. Sempre di naman ako ganon ka bulgar pero minsan, ganon na nga yon.

Presenting, ang aking mga inaanak... ayun sa aking pagkaka-alam...

1. clarizza
2. claire
3. christine
4. christopher
5. zabdiel
6. TJ
7. miko
8. chester
9. RJ
10. grace
11. niko
12. anya
13. nicole
14. paolo
15. jan-jan
16. ate oning's little girl
17. julia
18. elna's girl
oopps, hindi pa pala abot ng bente, pero kasi sila lang ang na-alala ko e. Yung iba nga di ko na alam pangalan. Sana walang makabasa nitong post ko na ito na inaanak ko o kaya kumare o kumpare ko kundi lagot ako!

############ START COPY HERE ############

This meme was created to remind us “Ninongs” and “Ninangs” the number of our Godchildren and our responsibility towards them as they grow and mature as better Christians. Here are the rules:

1. List all the names of your Inaanak or Godchildren according to the format above (if you still remember them haha).
2. Tag at least 5 (minimum) bloggers
3. Update the Tag Train

The Tag Train Started Here - Bluepanjeet - kengkay - IKAW -- oo, ikaw na nagbabasa nito ngayon. Maglista na :)

P.S. Time out 3 si kengkay, sick ako :( cannot answer comments, cannot blog hop, cannot make silip sa forum)

I am passing this in support of the Philippine Christian Foundation (PCF). I got this info from Ambo.

Our Mission
To permanently improve the quality of life for the poorest Filipino communities, through education, nutrition, health, medical and family enhancement programs, regardless of religion, race or political boundaries.

Our Ethics
To work to the highest standard. To be accountable and transparent. To be guided by Godly values and beliefs.

Our Vision
To Free Every Filipino Child And Their Family From Poverty. (I am praying very hard for this to come true.)

On November 26, 2007, PCF will be having a benefit dinner at TGI Fridays, Trinoma. The proceeds will support the programs of PCF in Education, Livelihood, Health and Nutrition, Family Enhancement and Spiritual Care for the dump site communities that they serve. Ticket price is at P1,000.00.

Kung gusto nyong magbigay ng suporta sa PCF o kaya naman ay nais nyong malaman ang kanilang mga programa, puntahan ang kanilang website sa www.pcf.ph

O kaya ay sumulat kina:
Ms. Jane Walker or Ms. Geraldine Figueroa
The Philippine Christian Foundation, Inc
Unit 1621 Citiland Megaplaza
ADB Avenue corner Opal Road
Ortigas Centre, Pasig City 1600
or email at imc@pcf.ph

Paki-pasa lang para naman maging mas lalong matagumpay ang mga ganitong organisasyon na may puso para sa mga Pinoy. Salamat.

Galing kay defpotec, arrrgh! Sinoli nya ang mga laruan nung mga bata na inipit ko dun sa pinadala kong transformers nya at may dagdag na. Sabi ko sa Pinas na kami magtuos e pero...Haneps, may lab letter at dun nakalista ang lahat... pero def, yung family photos pipi sya, waaahhh. Excited pa naman akong pakingkan pero walang lumalabas kahit na hello man lang :( Baka kaya kasi aleman itong CD player namin, ano sa tingin mo? UPDATE: Tama ka nga def, eto at sarap na sarap na ako sa apo hiking societry... tsalamat ha.

Ang mga anak ko talagang di nakatiis, nagtitili ahahaha. Mana sa nanay. Sempre bigay ko sa kanila lahat wag lang ang polvoron ni mamaru. Akin lang ang mga polvoron na yan! Pasko na talaga, sinta ko! Tenk yu beri mats, def! Mahahalikan talaga kita, mwahhhh.

Teka, may dumarating pang karton. Galing naman kay normal Mr. Postman. Ngayon naman ay galing kay Joy. Binalik nya ang CDs at may dagdag rin. Sempre, tilian na talaga kaming tatlo ng mga anak ko, hehehe! Salamat, Joy! Ang aga ng pasko...

At eto naman ang huli man ay huli pa rin pero mag tenk yu ako. Kay Maru! Nung nagong salta ako sa wordpress ay nakigulo ako dun sa libro ni Wanda at binatohan nya agad ako. Nahiya nga ako kasi mas mahal pa ang selyo kesa sa libro. Sabi ko sa kanya, padalhan ko sya ng krismas kard. Sana natanggap mo na ang krismas kard na may kumukutitap, mamaru! Salamat gurlprend ha!