imahen mula sa  www.the-reel-mccoy.com/.../BlackHawkDown.html

openswitch.org/category/articles/

www.daylife.com/photo/0bci5EP6v1gXB

www.bayan.ph/index.php?subaction=showfull...

Kamatayan sa pamamagitan ng paghihirap

Sa pelikula, lalo na sa Hollywood at maging sa telebisyon, ang kamatayan ay isang etetisadong karanasan. Pinagaganda ito, nakakamamangha, at parang gusto mong gayahin. Kahit na karumal-dumal ang pagkamatay, nakakapanghalina ang seduksyon ng imahen ng pasakit, pighati, karahasan at kagimbal-gimbal na sandali.

Nais ng manonood na mapapikit ang mata, pero sabay ng akto ay ang sandali na dagli rin niya itong bubuksan. Nais niyang matanto ang kaganapan, hindi man ng kabuuan nito kundi ang mga sala-salanit na sandali ng kamatayan. Sa Dead Poet’s Society, ito ang dramaturgy ng suicide ng isang high school na lalake. Nakahubad sa kwarto, kalagitnaan ng winter, nagputong ng korona ng dahon, at nagpatiwakal.

Sa Black Hawk Down, ito ang sandali na nilulusob na ng mob na Somalians ang naiwang sundalong Amerikano. Tiyak ang kahihinatnan. Habang binubulalat ng sundalo ang kanyang wallet at tinatanaw ang larawan, nakapasok na ang galit na Somalians at handa na siyang saklawin ng baril, bato, bat at kung ano-ano pang maaring maging instrumento ng karumal-dumal na pagpaslang.

Estetisado dahil hindi lang napapaganda, napapahalina ang manonood sa karanasan sa kamatayan, mula sa isang ligtas na pwesto. Wala tayo sa kalungkutan ng isang alienadong kwarto sa tagyelo, o ang giyera ng pakikisangkot ng U.S. sa Somalia. Hindi mo “i-wi-wish ko lang” ang ganitong uri ng kamatayan sa mahal sa buhay. Estetisado dahil kahit ligtas at vicarious ang pwesto nating manonood, may care tayo sa mga tauhang pinapanood.

Nagiging kagimbal-gimbal ang pagdanas sa kamatayan. Ang lohika ng pagpapatiwakal ay naisasambulat sa manonood para kahit saglit ay mag-self-interrogation sa metapisikal na katanungan sa buhay: halaga, pagtutumbas, pagtitimbang, kawastuhan ng buhay, at desisyong kamatayan. O ang napipintong karumal-dumal na kamatayan ng iba na inakong maging kabahagi ng sarili.

Sa Black Hawk Down, ang identifikasyon ay sa mga gwapong artista/tauhang Amerikano. Kahit mina-masaker ang Somalians ay walang close-up shot ang mga ito. Ang suturing ay ang continuity di lamang ng naratibo ng pelikula, kundi maging ng imperialismo ng U.S. At kahit magpakaganito, walang pagtitiwalag dahil nagiging personal na karanasan ang kolektibong pagdanas ng filmikong kamatayan.

Affected tayo, at sa pagiging affected natin, ang substansyang care (pagpapahalaga, pangangalaga, pakikipag-kapwa) sa interbensyong nagpalaot ng militar at sundalong maggandang tignan sa big screen ng U.S. Ang representasyon ay rasyonalisasyon, kahit belated, sa mga historikal at real na akto—kung bakit ang kalakaran sa nakaraan na may patuloy na impact sa kasalukuyan ay nagiging katanggap-tanggap.

Ginagawang implicated ang manonood, na sa unang pagkakataon naman ay voluntaryong piniling tumangkilik ng pelikula. Sa filmikong kamatayan, natutunghayan ng manonood ang mortalidad ng kanyang sariling pagkatao. At dahil siya ay makakalabas pa sa sinehan, di tulad ng mga nangamatay sa pelikula, ang muling pagbagong-silang paratihan matapos siyang manood ng sine.

Ang estetisadong kamatayan ay isang magandang kamatayan. Kaya nga muli't muli itong isinasabuhay (o isinasamatay) sa paratihang panonood ng sine. May namamatay, mabigat ito, matutunghayan ng manonood ang sarili niya sa kamatayan, pero tulad ng mundo ng pelikula, makakausad muli't muli ang mundo at ang manonood.

Kaya madalang may mamatay sa pelikula, pwera na lang kung action film ito. Kahit sa pelikula sa bansa, tanging social melodrama at pelikulang bakbakan may katiyakang may mamamatay. Ang kamatayan ay huling alas na ibinabagsak sa naratibo ng pelikula. Sa pelikulang bakbakan, ang kamatayan ng isang sekundaryong karakter ay nagiging impetus para maghanap ng moral na retribusyon ang bidang lalake. Ito ang katumbas sa bidang babae sa melodrama, kung bakit sila nagiging handang bumangon at durugin ang kanilang kaaway.

Sa pelikula ito. Sa tunay na buhay, ang kamatayan, kung hindi naman direktang naapektuhan ay wala namang saysay. Pang-araw-araw na kasi ang kamatayan na hindi na ito kapansin-pansin. Marahas ang lipunang Filipino na ang tendensiyang reaksyon ng indibidwal ay magpadesensitize sa karahasan.

Kaya may pagbaling sa filmikong kamatayan, bilang anyo ng desensitization. At ang desensitization ay kakatwa dahil ang pinipiling maapektuhang kamatayan ay nagsasalin sa patagong metapisikal na isyu na may hayag na ideolohikal na posisyon. Desensitize na ang turing ay may minamanas at binubuhay na bahagi.

Pinamamanas ang relasyon ng karahasan sa labas ng lipunan, ang motibasyong pampelikula na rasyonal kung bakit nagpapakamatay ang mga tauhan. Binubuhay ang sariling fasinasyon sa kamatayan mula sa ligtas na posisyon. Wala namang may terminal cancer na natatagpuan sa loob ng sinehan. Ang puwang ng malalang sakit, pagpapatiwakal, at kamatayan ay sa loob ng pelikula.

Sa natunghayang kamatayan sa loob ng pelikula, nabubura ang ugnay sa labas ng pelikula, naipapaloob sa indibidwalidad at indibidwalismo. Indibidwalidad dahil indibidwal naman ang namamatay, kahit pa masaker ang pinapanood. Indibidwal din ang nagluluksa. Indibidwalismo dahil patungkol sa sarili ang katanungan: bakit tayo affected, bakit may care kahit devil-may-care naman talaga?

Ang panonood ng pelikula ay nagsasalin sa karanasan sa historikal na kamatayan at kahirapan. Wa-care naman, na nagpapatingkad sa afekto ng indibidwalidad at indibidwalismo. Reversong diskurso ng filmikong kamatayan: sa pelikula, afektado dahil napapaluksa ang manonood, at napapatanong sa kahalagahan at valwasyon ng buhay; sa lipunan, hindi afektado sa pang-araw-araw na karahasan at kamatayan dahil hindi napapaluksa at tinimbang bilang kulang ang ordinaryo at walang kalatoy-latoy na kamatayan.

Kaya kahit na zombie ang mamamayan dahil sa matindi at tumitindi pang paghihirap, ang pagpapatiwakal at kamatayan kaakibat at dulot nito ay hindi na kagimbal-gimbal. May reversong korelasyon ang historikal na kamatayan at kahirapan: sa tumitinding karanasan sa kahirapan, mas lalong nagiging detached ang mamamayan, wala nang impact kung 800 ang namatay sa paglubog ng MV Princess of the Stars (ano na nga ba ito?) o libo-libong namatay dahil sa landslide sa Albay dulot ng iligal na logging?

Na kahit epic proportion ang kamatayan dulot ng kahirapan—hindi pa kasama rito ang pang-araw-araw na nangangamatay o ang tunguhin rito ng pang-araw-araw na buhay—ay ang sindak ay may shelf-life lamang. Sa simula lamang ito, at ito ang afinidad sa panonood ng pelikula. Hindi ka naman habambuhay na nababagabag sa filmikong kamatayan. Nagli-linger lang ito at bigla ring naglalaho para bumalik paminsan-minsan sa isang emo (emotional) na sandali.

Di tulad ng indibidwalisasyon ng karanasan sa aktwal na kamatayan ng iba, ang sarili sa pang-araw-araw na kamatayan ay walang trauma. Trauma ang magdudulot ng melancholia o ang mental na estado na hindi mailibing ang namatay, hindi maka-move on. Kung apektado tayo ng aktwal na kamatayan, hindi natin ito maililibing sa ating utak.

Patuloy tayong nagluluksa. At lalabas at lalabas ang sintomas ng trauma na siyang bumabagabag sa atin. Ang nangyayari ay nai-imbibe ang trauma. Kung ano ang hindi mailibing, maihiwalay at makausad ang sarili, nagiging kabahagi ng sarili. Kung ito ay tungkol sa naunsyaming pag-ibig, binabalikan ang mga lugar na pinagtipunan, kung saan makikita ang nawalang objek ng pag-ibig. Kung ito ay tungkol sa mapang-abusong magulang, nagiging ganito rin sa iba, maging sa sariling anak.

Melancholia ang kahirapan dahil parating ipinapaalaala ang malawakan at malaganapang antas nito sa pang-araw-araw na buhay. Ito ang nais takasan ng manonood at mamamayan, ang historikal at tunay na realidad ng lipunan at buhay. Pero parati ka pang matitisod ng karanasan sa kahirapan: may mamamalimos pa rin para sa kinakaing McDonald's sa kabilang bahagi ng salamin, may paslit na nagwa-watch-your-car o barker sa jeep, may gwardya, janitor at sekretaryang higit na aba ang lagay.

At ang melancholia sa kahirapan ang siya ring kalakaran para mag-overcompensate. Pinagtatakpan ang kahirapan dahil ito ang ubod ng pang-araw-araw at pangmatagalang estado ng buhay. Na ang pagtatakip ay tulad ng konstruksyon ng barong-barong na mansyon. Halata pa rin.

Hindi mailibing dahil buhay na buhay. Ninanais lamang malibing, maging pinagdaanang bahagi ng buhay at lipunan, pero hindi magawa nang lubos. Kaya ang buhay sa kasalukuyang melancholia ay alienated na buhay. Ito ang negosiasyon ng sarili para hind kumprontahin ang kahirapan kahit ito—ang pagtakas dito--ang motibasyon ng mayoryang desisyon sa buhay.

May buhay ba sa kamatayan dulot ng paghihirap? Maging ang zombie ay buhay pa rin kahit kamatayan na ang bumubuhay dito. Hindi naman ito mamamatay pa. Ano ang melancholia ng zombie, mga nilalang na nakalugmok sa kamatayan at paghihirap gayong nabubuhay lamang para araw-araw (o gabi-gabi sa pelikulang horror) na maging buhay na kamatayan?

May ilang panunuri ng pelikulang zombie na nagsasaad ng radikal na potensyal ng zombie na tauhan, bilang kaiba na nakakapagbigay ng agam-agam sa hegemoniya ng buhay na nilalang. Kung ang buhay na nilalang ay naging zombie na tauhan, mayroon pa bang radikal na potensyal ito?

Sa pamamagitan ng pagbabalikwas sa aparato ng kahirapan—ang estado bilang balon ng paghihirap—ang magsasabuhay ng radikal potensyal. Ito ang politikal na may layon pa ng politikal na transformasyon sa lipunan. Kung walang hangad na magbago labas sa sarili, nakabalaho lamang sa melancholia ng kahirapan.

Kung nais mawala ang panlipunang melancholia na ito, kailangang maibalikwas at maitransforma ang pambansang kahirapan, mabago sa pagiging balon ng pagpapahirap tungo sa balon ng politikal na pagbabago. Aktwal ang pagdanas ng pagnanasang politikal. Kinakailangan ng pagbabago ng kamulatan—kasama ang pagbabagong bihis ng melancholia—at pagkilos nang lampas pa sa sariling kapakanan.

Kung sa pamamagitan ng filmikong kamatayan, nabubuhay-namamatay-at muling nabubuhay ang manonood, sa aktwal na kamatayan sa pang-araw-araw na paghihirap, walang pangako ng muling pagkabuhay. Ang pangako—ang utopia kung bakit nagiging zombie ay para lamang may astang buhay sa kamatayan—ng historikal na kamatayan ay di lamang makaantig sa personal na antas, kundi ang transformasyon ng buhay tungo sa tunay na buhay.

Buhay sa pagmumulat sa sarili at nang makapagmulat, buhay na lampas ang pagpapahalaga sa sarili tungo sa kapwang kahanay sa peligro, buhay sa pakikibaka, buhay para mabuhay. Kung ang fasismo ay ang normalisasyon ng spektakularisasyon ng paglabag sa karapatang pantao, ang buhay sa pakikibaka ay ang prologasyon ng mga spektakularisasyon para maipakita na hindi ito dapat normal.

Ang kamatayan na may halaga ay ang pagpapahalaga sa kamatayan at ang buhay na nalustay sa ngalan ng pagtalaga ng kamatayan bilang buhay. Kung gayon, ang buhay na may halaga ay ang nagpapahalaga sa paglaban sa pribilisasyon ng kamatayan bilang buhay. Ito ang sariling utopia na may kabuluhan, hanggang walang antas ng panlipunang katarungang nakakamit, walang buhay sa labas ng kamatayang ito.

]]> http://rationaldumpling.wordpress.com/?p=27 Wed, 20 Aug 2008 15:04:04 +0000 Feebz http://rationaldumpling.wordpress.com/?p=27 An attempt at poetry for the fishers of the Philippines.

Nagsipuntahan ang madla
sa dagat na nagbabanta;
Sasalubungin ang mangingisdang
may bingwit na dala-dala.

Mga nahuli'y inilagak
sa mga banyerang wasak-wasak
Umaasang kapagdaka'y
may bentang makakalap.

Ang kita sa isang araw
ay sapat na sapat lamang
Pambili ng kanin sa tindahan
at konting kamatis, kung kailangan.

Ang hapunan ay ang latak
ng nabenta sa buong araw
Kahit sa kahirapa'y nasasadlak,
positibo pa rin ang pananaw.

Ikinabubuhay nila'y ang pangingisda
para ibenta sa masa
At ang makakalap na pera'y
sakto lang sa hapunan nila.

Ang mangingisdang Pilipino
nagpapakain sa masang tao
ngunit bakit sila mismo
ang sa hapag, ay walang plato?

Zambales
08.02.08

Bawal ang mahirap dito

Graffiti ito sa may harap na bakod ng Faculty Center sa U.P. Ang kumpletong sinulat sa itim na tinta ay “Bawal ang mahirap dito. Mahal ang tuition!” Tamang-tama ang pagkasulat dahil sa panahon ng UPCAT, ang entrance exam sa U.P.

Malaman ang sinasaad ng slogan na ito. Hindi na pangmahirap ang U.P. Na kahit makapasa sila ay hindi naman nila kakayanin ang tuition fee. P300/unit ang pinakamaliit; P1,500/unit ang pinakamalaki. Hindi pa kasama rito ang buhawi ng “other fees,” na halos lahat ng kurso, kahit hindi siyensa at teknolohiya, ay may kaakibat na lab fee.

Kapag sinabing bawal, may sinasabing relasyon na may nagbabawal at may pinagbabawalan. Ang nagbabawal ay ang administrasyon ng U.P. na talamak, lampas pa sa mga pinakamahal na pribadong pamantasan, na nagpapatupad ng neoliberalismo sa edukasyon. Lahat ng bagay, kahit walang kinalaman sa investment, ay pinagbabatayan sa computable na cost-benefit analysis.

Kaya kahit na kontra-rasyonalisasyon (bakit mayroon nito sa loob ng isang pamantasan?) at kontra-liberal arts (may kritikal na kakayahan ba ang trabaho rito?) ang pagtatayo ng sandamakmak na call center buildings sa Commonwealth Avenue, kineri pa rin ito ng administrasyon sa pagnanais na makalikom ng P100 milyon kada taon mula sa Ayala Corporation na umupa nito.

Ang pinagbabawalan ay ang mga may kawalan ng titulong makapag-aral sa U.P. Ito ang mahihirap. Na doble paghihiwalay sa mahihirap sa kampus. Una, ang pagtrato sa mahihirap na walang entitlement sa tertiary education mula sa bagong-silang na “national university” na U.P. Pinapapasan sa kanila ang mataas na halaga ng edukasyon, kasama ang mataas na halaga ng pagtira sa kampus sa mga taga-probinsya.

Ikalawa, ang pagtrato sa mahihirap na wala ring entitlement kung sakaling nakapaloob na sila sa U.P., pati ang mga nakatira sa kampus. Kakaiba ang U.P. dahil mayroon itong komunidad sa loob ng kampus. Sa pagbabago ng ruta ng C-5, ang Palaris na tinitirhan ng maraming bilang ng empleyado, guro at retirado ay mawawala na.

Militante kung magbantay ang SSB, ang militia ng administrasyon, sa mga tao, lalo na sa Academic Oval. May curfew na raw sa loob nito. At pati mga guro ay pinagbabawalan nang tumambay sa lagoon at Sunken Garden lampas alas-dyes ng gabi.

“Ligtas” ang pakiramdam sa kampus dahil nga wala nang tao sa loob nito, matapos ng alas-dyes. Para itong “kapayapaan ng sementeryo” na bibanggit tungkol sa isang fasistang rehimen. Wala nang pumapalag dahil nga lahat ay pinatay na. Ligtas at mapayapa ang kapaligiran dahil ipinagbabawal ang mismong tao rito.

Ang isinasaad din ng slogan ay afiliasyon ng U.P. sa estado. Na tulad ng ipinagbabawal ng estado, walang politikal na karapatan ang walang ekonomiyang lagay na mamamayan. Maliban sa dole-out ni Gloria Arroyo ng P500 sa gumagastos ng murang kuryente o pabigas sa mahihirap pero perfect attendance na mag-aaral, walang sustenidong safety net at disenyo para sa mahihirap.

Tulad ng estado, kanya-kanyang paghahanap ng salbasyon sa U.P. Walang inilatag na safety net dahil mas matimbang ang gastos kaysa sa aktwal na benefisyo nito sa unibersidad. At ang turing nga sa mahihirap ay gagastusan pa, kung sakaling makapasok. Kaya bago sila makapasok, mainam nang magkaroon ng pagpupulisya sa ranggo nito.

Bukid sa slogan na ito, nakapinta rin ang “Tutulan TOFI” (tuition and other fee increases) sa bakod ng Faculty Center, maging sa signboards mula sa Philcoa. Sa College of Law na may tarpaulin sa harap nito ng “100% College of Law,” pinalitan ito ng “1000 TOFI.”

Ang graffiti, siempre, sa punto-de-bista ng administrasyon ay vandalismo o pagyurak sa pribadong pag-aari ng pamantasan. Pero sa walang rekurso sa ofisyal na lagusan ng media, ang graffiti ang media ng paglalahad ng naisantabi. Ang graffiti ay anti-estabilisimento, anti-awtoridad at anti-rehimentasyon.

Kaya tinataguriang vulgar, bastos at pedestriano sa isang banda, at napaka-politikal, hindi angkop na aksyon sa kabilang banda. May reclaiming na ginagawa ang gumagawa ng graffiti, re-claiming dahil hindi naman siya ang lehitimong may-ari nito sa simula pa lamang. Inaako lamang niya na kanya ang isang bagay na ipinagkakait sa kanya.

Kung ganito, pinagsanib ang mob at politikal na mentalidad na sa unang usapin ay ikinawing din naman sa masa. Walang distinksyon ang politisado at hindi politisadong masa. Ang vandalismo—kasama ang pagsulat sa dingding at pinto ng CR (comfort room), maging sa mesa ng mag-aaral—ay ang rekurso ng naisantabi sa mapanupil na kolektibong lagay.

Kaya rin parating sa laylayan ng poder ng kapangyarihan ang mga graffiti. Sa mesa ng mag-aaral, sa banyo, sa nakakubling dingding, sa madilim na lugar, at iba pa. Na ang trespassing na sabjek na nagva-vandalize ay isa naman talagang nang trespassing na nilalang bago pa man siya mag-vandalize. Sa figura ng aktibista o naetsapwera, matagal na silang nasa laylayan.

Lilikha ng hysterical panic ang administrasyon. Tulad na lamang ng reaksyon ng maraming senior na guro sa pagtapon ng putik at itlog kay General Hermogenes Esperon nang ito ay lumabas sa pinagsalitaang kwarto. Biglang naging Mr. Decorum at Ms. Moral Values ang maraming guro.

Na mapapaisip ka kung sino ang kanilang prinoprotektahan? Bakit sila ang parang tinapunan ng putik at itlog? Bakit may transference ng sama ng loob ni Esperon sa mga gurong umako nito? Hindi kaya sina Mr. and Ms. Moral Universe ay Ms. Chu-chu (sipsip) rin pala?

Ang identifikasyon sa nang-aapi bilang inaapi ay kabahagi ng rasyonalisasyon ng naghaharing uri. May nakitang “kawalan” o minus points sa politikal na pagkilos, na maling kinonekta pa sa kilusan. Ani ng isa, “Iyan ba ang gusto ninyong mamuno sa atin kung magtagumpay na?”

At mas matimbang itong kawalan para ang i-indict ay ang kumikilos para sa karapatang pantao. Mas lugi ang U.P. o ang imahen nito sa ginawa ng ilang progresibo. Kaya may usapan pang ipapa-expel raw ang mga ito, kailangan daw mag-sorry dahil inilagay sa hiya ang unibersidad.

Dalawa lang naman talaga ang reaksyon sa graffiti. Una ay ang total na indictment nito mula sa aktwal at representatibo ng naghaharing uri. Masama ito dahil hindi na itinuturing na sagrado ang pribadong pag-aari. Ano ang mararamdaman mo kung nakawin ang iyong cellphone o i-scratch ang iyong kotse?

Ikalawa, mula sa aktwal at representatibo ng mga inaaping mga sektor, ang amusement sa batayang lebel dahil mayroong kontra-rasyonalisasyong isinasaad ang graffiti. Pagbabalikwas ang pangunahing tema nito. At pati na rin ang inter-aktibong katangian ng graffiti.

Sa mesa sa klasrum, kapag nauupo ako habang may estudyanteng nag-uulat, binabasa ko ang mga graffiti. May sagutan pa ukol sa mga isyung hindi lubos na tinatalakay sa unibersidad. Itong kahoy na desk at kongkretong pader ang nagiging rekurso para mabigkas ang kolektibong hinanaing, at kolektibo rin itong mabasa.

Sumusulat ang isang tao ng graffiti dahil naetsapwera siya. At ang tangi niyang makakausap ay ang desk at pader. Pero siya na nagsusulat ay hindi nag-iisa. Nagsusulat siya, may media at espasyo siyang pampubliko. Ang kanyang lagay ay may kaakibat na kolektibong dumadanas din nito. Kaya ang mambabasa at tumutunghay sa graffiti ay may kolektibong posisyon na pinanggalingan. Kaya gets niya kaagad ang sinasabi ng graffiti.

Ang nagustuhan ko sa slogan na “Bawal ang mahihirap” ay ang pagsapol nito sa kasalukuyang pagdanas sa neoliberalismo ng imperialismo. Na imbis na isulat ay “Imperialismo ibagsak,” ang pagtuon ng pansin sa bawal ay pagtukoy sa kolektibong agam-agam at aspirasyon.

Aspirasyon na makapasok ang maraming mahihirap na pumasa sa UPCAT; agam-agam na nakabatay sa moral panic na paano naman “ako” kung makakapasok ang ibang mahihirap? Ang ginagawa ng slogan ay itawag-pansin sa pagbubura ng U.P. sa mahihirap bilang lehitimong kasapi ng pamayanan nito.

Pero sa kabilang banda, kailangan din ng U.P. ang mahihirap bilang paratihang kaiba (other) sa kanyang itinataguyod na gitnang uring subhetibismo. Kung walang jologs, walang pangangailangan sa SSB at iba pang para-militar na aktibidad sa kampus. Kung walang mahihirap, paano magiging exklusibo ang karanasan sa Chocolate Kiss at Cordi Café?

Sa maliit na uniberso ng U.P., kailangan ang pagmimintina sa presence ng mahihirap para maitaguyod ang kalakarang neoliberalismo. Kung walang squatter sa campus, walang dahilan kung bakit hindi mamaximisa ang idle properties para sa sarili nitong interes. Sino ang tunay na dapat makinabang sa mga ari-arian ng U.P.?

Kung walang mahihirap na estudyante, walang patagong kabalitaktakan ang mayayamang estudyante. Sa huli, ang ipinagbabawal ay hindi rin lang mahihirap na tao, kundi ang karanasan sa kahirapan. At ito ang fantasy-ideal ng U.P., na magmukha siyang global university.

Kaya ang kontexto ng pagsulat ay tiyak na makakapagpagalit sa administrasyon na nagpapapinta ng mga lumang buildings sa academic oval. Biro mo, kapipinta pa lang ay vina-vandalize na ng graffiti! Ang pagtingin na pribadong pag-aari ang bagong-pintang bakod ang tampok na rasyonal ng administrasyon.

At dahil ang rasyonalisasyon ay pribadong pag-aari ang bakod, hindi na rin ito nahihiwalay na pagturing na pribadong pag-aari ang U.P. Ang vina-vandalize ay ang U.P. mismo, at ang bagong representasyon na ito ay pribadong pag-aari ng administrasyong humahawak nito.

Sa pamamagitan ng graffiti, pinaluluwag, kahit sa isang maliit na lunan sa isang maliit na panahon (hanggang sa mapintahan muli ang bakod), ang paghawak ng administrasyon. Maging ang rasyonalisasyon nitong sumasakal sa maraming nakapasok at nagigiit ng kanilang pang-uring entitlement ditto.

Sa isang sandali, pati ang administrasyon ay kailangang iutos na burahin ang matagal na nilang minamaniobrang mabura—dobleng erasure kumbaga: ang akto ng pag-gatekeep nila laban sa mahihirap, at ang akto ng pagbura nila ng graffiti na tumatawag pansin dito. Hanggang sa iba pang sandali na muling susulpot ang graffiti sa ibang panahon at espasyo.

Signos honored as Best Foreign Film in Texas

Isang Pinoy independent movie ang kauna-unahang recipient ng Best Foreign Film sa katatapos na First Annual Lone Star International Film Festival.

Nagtapos ang 1st Lone Star International Film Award last Sunday, November 11, sa Fort Worth, Texas. A five-day event that started last November 7, ang LSIFF ay isang event na nais i-promote ang mga gawa ng emerging international filmmakers.

Pinangaralan ng US-based organization ang Signos (The Sign) bilang Best Foreign Film in the main competition where around thirty movies competed. The other winners include The Elephant King of the USA as Best Narrative Feature, Good Riddance as Best Texas Film, The Fighting Cholitas from Bolivia as Best Documentary Short, Dear Sweet Emma as Best Animation, Darius Goes West from the USA as Best Narrative Short, and Companions to None from Mexico as Best Humanitarian Film.

>>> napanood ko s GMA ang seryeng ito... tlgang inabangan ko upang tingnan kung may basehan o puntos man na masasabi ang salitang "signos" sa mga kaganapang kanilang ilalathala...

bagaman naipakita nila ang kasalukuyang kaganapan ng ating mundo, subalit sa pakiwari ko'y naayon lamang sa mga resulta ng kawalang pagpapahalaga ng tao sa kalikasan.

signos
sign´os Sp n. fatal sign, fate

fate
fate n. a power supposed to fix what is to happen: kapalaran, palad, tadhana, destino, suwerte

nais kong bigyan pansin ang kahulugang ito ng "signos".. tumutukoy pala ito sa nakatakdang mangyayari sa hinaharap.... a power supposed to fix ... - dalawang dulo na magkabila ang landas na tatahakin ntin sa isyug ito... paghandaan ang pagdating ng nkatadhana o paghandaang hadlangan ang nkatakda...

saan nga ba dapat na nakatuon ang ating isipan??.. sapagkat malibang mabuklod ang ating isipan sa isang mithiin, saka pa lang magiging epektibo ang ating hakbang na gagawin...

ang bangayan, banggaan ng idyolohiya, at layunin na naghahati sa atin ang siyang sa pakiwari ko'y ang tinutukoy na kapangyarihan(power) na syang magtatakda sa atin upang hindi makaiwas sa tadhanang ito...

ang mga pangyayari sa paligid natin, ang mga kasamaan at kahirapang lantaran sa iba't ibang dako'y parang malayang inilalahad sa atin upang maging handa na ang ating pang-unawa, puso at kalooban kapag ito'y lubusan nang nagaganap... - nasasanay na ang mga doktor at nars sa amoy ng dugo kaya di na sila nasusuka o anu mang kakaibang reaksyon tuwing may operasyon... ang hindi sanay sa gnu'y tiyak na babaliktad ang sikmura -

... ikaw anu ang iyong pananaw sa isyung ito??..

Isang liham na naglalaman ng mga katanungan ukol sa alamat ng pambansang proletaryo ng Unang Daigdig:

Ngayon lang ako nakarinig ng mga manggagawa na kayang magsamantala sa kapwa manggagawa. Paano nangyari yun? Ang alam ko, mga kapitalista lamang ang nakakagawa nun sapagkat hawak nila ang kasangkapan sa produksyon. Hindi tama na tawagin ninyong mga parasitiko ang mga manggagawa sa Amerika dahil lamang kumikita sila ng masmalaki kaysa sa mga manggagawa dito sa Pilipinas.

Ang tamang interpretasyon sa pagkakaiba ng kinikita ng mga taga-ikatlong daigdig at ng mga Amerikano ay ganito kasimple: Ang reyt ng pagsasamantala sa Ikatlong Daigdig ay masmalaki kompara sa mga bansang nasa Unang Daigdig tulad ng Estados Unidos. Masmalaking sobrang halaga ang kinukuha ng mga kapitalista sa Ikatlong Daigdig kaysa sa mga kapitalista sa Unang Daigdig.

Hindi galing sa Ikatlong Daigdig ang kanilang dagdag na kinikita. Tumatanggap sila ng malalaking sweldo dahil kakaunti lamang na sobrang halaga ang kinukuha sa kanila. At kung tutuusin, dapat pa silang tumanggap ng masmalaki kapag tuluyan ng naglaho ang pagsasamantala.

Ang sagot ng isang kasama:

Ang mga “manggagawang” Amerikano ay mga net-exploiters. Ibig sabihin nito, sa loob ng sistemang kapitalismo-imperyalismo, ang mga “manggagawang” Amerikano ay tumatanggap ng labis sa buong halaga ng kanilang paggawa sa kagugolan ng Ikatlong Daigdig. Kung ang mga “manggagawa” sa Unang Daigdig ay tumatanggap ng labis sa buong halaga ng kanilang paggawa, puwes, ang halagang iyon ay mayroong pinagmumulan sa kung saan man. ie: Sa Ikatlong Daigdig.

Walang kinukuhang kalabisan mula sa “manggagawang” Amerikano. Hindi ibig sabihin na kapag sila ay binabayaran, sila ay pinagsasamantalahan na. Kahit ang mga CEO ay binabayaran. Sa gayong hindi sila nagagawang pagsamantalahan. Ang mapagsamantalahan ay mabayaran ng kulang sa buong halaga ng paggawa. Ang mga “manggagawang” Amerikano, para sa parteng nakakarami, ay hindi man lamang gumaganap sa paglikha ng mga produktong pangkalakal. Ginagampanan nila ang pamamahala, distribusyon, at mga sektor ng serbisyo. Sa madaling salita, hindi man lamang sila gumaganap sa paglikha ng halaga, ginagampanan nila ang bagay na tinatawag ni Marx na, reyalisasyon ng halaga.

Hindi nilalang ng mga "manggagawang" Amerikano ang halagang napupunta sa kanilang mga bulsa, tumatanggap sila ng hati mula sa napakalaking tubo na sila ring tumulong upang maisakatuparan. Ang aktwal na paglikha ng halaga ay nagaganap sa kabilang dako, sa Ikatlong Daigdig. Hindi ibig sabihin nito na ang di-produktibong paggawa ay di-maaaring magpagsamantalahan – Malinaw naman na pwede itong mangyari. Manapa’y ipinapakita nito ang isang halimbawa kung papaano pwedeng mailipat ang halaga mula sa isang manggagawa sa Ikatlong Daigdig papunta sa isang “manggagawa” sa Unang Daigdig. Sa karagdagan, parami na ng parami ang mga “manggagawang” Amerikano na nagmamayari ng kasangkapan sa produksyon sa pamamagitan ng pamumuhunan.

Inilarawan sila ni Marx yaong mga walang yaman kundi ang kanilang lakas-paggawa lamang na kailangang ibenta para mabuhay sa susunod na araw. Ang proletaryo ang siyang busabos. Sila ang mga hamak ng daigdig. Masmarami pang kayamanan ang mga “manggagawang” Amerikano kaysa sa karamihan ng uring burgesya sa Ikatlong Daigdig. Ang median na arawang kita para sa mga taong (nagtratrabaho at hindi-nagtratrabaho) nasa U$ na may edad 15 pataas ay $119 (USD) bawat araw. (1) Walang mawawala sa tunay na proletaryo kundi ang tanikala ng kanilang pagka-alipin!

Notes.

1. http://monkeysmashesheaven.wordpress.com/2007/08/19/amerikkkans-rich-indians-poor-so-called-icm-deaf-and-dumb/

The difference between poor & rich countries does not reside in the available natural resources.
Japan has a limited territory, 80% mountainous, inadequate for agriculture & cattle raising, but it is the second world economy. The country is like an immense floating factory, importing raw materials from the whole world and exporting manufactured products.

Another example is Switzerland, which does not plant cocoa but has the best chocolate in the world. In its little territory they raise animals and plant the soil during 4 months per year. Not enough, they produce dairy products of the best quality! It is a small country that transmits an image of security, order & labor, which made it the world's strongest, safest place.

Executives from rich countries who communicate with their counterparts in poor countries show that there is no significant intellectual difference. Race or skin color are also not important: immigrants labeled lazy in their countries of origin are the productive power in rich European countries.

What is the difference then? The difference is the attitude of the people, framed along the years by the education & the culture & flawed tradition. On analyzing the behavior of the people in rich & developed countries, we find that the great majority follow the following principles in their lives:

1. Ethics, as a basic principle.
2. Integrity.
3. Responsibility.
4. Respect to the laws & rules.
5. Respect to the rights of other citizens.
6. Work loving.
7. Strive for savings & investment.
8. Will of super action.
9. Punctuality.
10. and of course...Discipline

In poor countries, only a minority follow these basic principles in their daily life. The Philippines is not poor because we lack natural resources or because nature was cruel to us. In fact, we are supposedly rich in natural resources.

We are poor because we lack the correct attitude. We lack the will to comply with and teach these functional principles of rich & developed societies. If you do not forward this message nothing will happen to you. Your pet will not die, you will not be fired, you will not have bad luck for seven years, and also, you will not get sick or go hungry.

But those may happen because of your lack of discipline & laziness
your love for intrigue and politics, your indifference to saving for the future, your stubborn attitude.
If you love your country, let this message circulate so that many Filipinos could reflect about this, & CHANGE, ACT!

Dahil ang uso sa industriya ng pelikula ngayon ay ang mga super-hero films, inahahandog ng lipad-isip productions and bagong bayaning tatangkilikin ng sambayang Pilipinas, mas cute siya kay Kokey, mas malakas manapak kay Pacquiao, lumilipad, at naggigisa, wala ng iba kundi si BOY BAWANG. Tagapagtanggol ng masa laban sa puwersa ng mga Imperyalista, Kapitalista, at marami pang ISTA.

(pinagmulan: monkeysmashesheaven.wordpress.com)

Ang median na taunang kita ng pamilya nuong 2006 ay $48,201 (USD) ayon sa Census Bureau ng Estados Unidos. (1) Bawat miyembro ng pamilya (kasama na ang lahat ng miyembrong nagtratrabaho at hindi-nagtratrabaho na may edad 14 pataas) ay kumikita ng $26,036 (USD). (2)

Ano ba ang median? Ang median ay malalaman kapag isinaayos ang lahat ng kita mula sa pinakamahirap hanggang sa pinakamayaman, at pagkatapos, pipiliin ang kita sa kalagitnaan, ang kita na naghihiwalay sa kalahating pinakamahirap mula sa kalahating pinakamayaman. Kalahati ng lahat ng pamilya sa Estados Unidos ay kumikita ng higit sa $48,201 (USD). Bawat miyembro ng pamilya, ang kalahati ay kumikita ng higit sa $26,036 (USD).

O sige. Ikonbert natin ang mga numerong ito gamit ang kasalukuyang halaga ng palitan as of February 28, 2008. Magtanong tayo:

Ang isang Pilipino na taunang kumikita ng 1,054,000 Philippine pesos (PHP) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 1,054,000 Philippine pesos (PHP) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Ang isang Indian na taunang kumikita ng 1,038,000 Indian Rupees (INR) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 1,038,000 Indian Rupees (INR) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Ang isang Nepalese na taunang kumikita ng 1,690,000 Nepalese Rupee (NPR) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 1,690,000 Nepalese Rupee (NPR) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Ang isang Mehikano na taunang kumikita ng 278,000 Mexican Pesos (MXN) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 278,000 Mexican Pesos (MXN) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Ang isang Sri Lankan na taunang kumikita ng 2,812,000 Sri Lankan Rupees (LKR) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 2,812,000 Sri Lankan Rupees (LKR) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Ang isang Peruvian na taunang kumikita ng 76,065 Peruvian Nuevo Sol (PEN) ay parte ba ng proletaryo? Ang isang tao sa Estados Unidos na may access sa 76,065 Peruvian Nuevo Sol (PEN) sa taunang kita o kapital ay parte ba ng proletaryo?

Kung isinagot mo ay “oo” sa mga katanungang nasa itaas, ikaw ay utak-biya. Nararapat sa iyong sumali sa mga hippy cult, sa WWP, sa RIM o di kaya sa isang Fourth International. Ayon sa RIM, na nakasaad sa Draft Programme ng RCP, 90% ng lahat ng tao sa Estados Unidos ay kabilang sa mga rebolusyonaryong puwersa. Ang ibig sabihin nito na ang mga taong may taunang kita ng $100,000 (USD), 4,049,000 Philippine Pesos (PHP), 3,985,000 Indian Rupees (INP), 6,493,000 Nepalese Rupees (NPR), 1,070,000 Mexican Pesos (MXN), 10,800,000 Sri Lankan Rupees (LKR), 292,000 Peruvian Nuevo Sol (PEN), ay kabilang sa mga rebolusyonaryong puwersa sa Estados Unidos, ayon sa RIM. (3)

Kung isinagot mo ay “hindi” sa mga katanungang nasa itaas, ikaw ay mas-scientifically inclined o, di kaya, meron ka lang kakayanang makita ang malinaw na katotohanan na walang malawak na pundasyong panlipunan para sa rebolusyon sa loob ng Estados Unidos. Nararapat mong pag-aralan ang Maoismo-Third Worldismo.

Kung ayaw mong sagutin ang mga katanungang ito sa publiko, kahit ba alam mo na ang tamang sagot ay “hindi”, dapat lang na ituring mo ang iyong sarili bilang isang duwag at fence-sitter. Hindi mo dapat ituring ang iyong sarili bilang isang marxista o maoista. Ang mga rebolusyonaryong siyantipiko ay hindi takot ipagsabi ang katotohanan.

Sino ang ating mga kaibigan? Sino ang ating mga kaaway? Ito ay isang katunangan ng pangunahing importansya. Ito ang mga pambungad na salita ng Mga Piling Gawa ni Mao. Ang mga taong hindi marunong kumilala ng mga kaibigan mula sa mga kaaway ay hindi mga siyantipikong komunista. Kung walang rebolusyonaryong siyensiya, ang pagtataguyod ng isang komunistang rebolusyon ay imposible sa pang-matagalang hinaharap. Ang pangunahing dinamiko na humuhubog sa ating daigdig ay ang Unang Daigdig bilang kabuuan ay nang-aapi at nagsasamantala sa Ikatlong Daigdig bilang kabuuan. Ang mga taong hindi nakikita ang malinaw na katotohanan na ito ay hindi komunista.

Notes.

1. http://pubdb3.census.gov/macro/032007/hhinc/new04_001.htm
2. http://pubdb3.census.gov/macro/032007/hhinc/new02_001.htm
3. http://www.census.gov/hhes/www/income/histinc/h01ar.html (using a rough estimate slightly over the bottom of the fourth quintile)

You know 'nung nag-su-surf ako ng mga website nakita ko itong ad na ito. Naloka ako. Sobra!

 Seriously, papatulan mo ba ito? Hay grabeh! Ang dami nang modus sa internet! Pero ito graveh! Ikaw ba kung ganun ka na kahirap, magpapakasal ka sa isang taong hindi mo pa nakikita? Huh? Sabagay, marami na ngang naibabalitang mail-order bride na naka-ad pa talaga sa internet sa mga dyaryo. I swear sabi ko sa inyo nagkaroon kami ng project na ganito.  Research dito and doon. Tingin-tingin lang kayo dyan and ingat sa mga ads na mababasa ninyo.

Nakakalungkot lang talaga at dahil sa kahirapan, dito nahahantong ang ating mga kababayan.

Hay. 

May question ako. Straight ba yung lalake sa pic? Feeling ko hinde.  What do you think?

]]>