Isang araw, namamasyal si Manok 1 at si Manok 2 malapit sa kulungan ng mga bibe. Kilala si Manok 1 & Manok 2 na siga sa malaking palayan sa Magalang, Pampanga.

Simple lang ang trip ng dalawang manok. Patuka-tuka ng lupa, papagpag-pagpag ng pakpak, at maya't-mayang pam-bu-bully sa mga nakakakulong na bibe.

"Naku, mga ugly ducklings, tago, nandiyan na naman si Manok 1 & Manok 2," sabi ng isang Bibe 17.
"Oo nga, buti na lang nakakulong tayo," sabi ni Bibe 19.

"Parang mas gusto ko na ma-bully kaysa makulong, Bibe 19, kaysa sa ihanda sa nalalapit na fiesta," sabi ni Bibe 5.

"Mga pangit na bibe, saan na lagay ninyo?!," panakot ni Manok 2.

Takot na takot ang mga bibe dahil nakapagbigay na sila ng lagay kay Kambing.

"Hindi maari ito," sabi ni Manok 1, "kailangan nating kausapin si Kambing, sumosobra na siya!," galit na sabi Manok 1.

Galit na galit na tumulak ang dalawa sa dampa ni Kambing.

Sinugod ni Manok 1 & Manok 2 si Kambing. Binugbog ng dalawang manok si Kambing.

"Matuto kang lumugar," sabi ni Manok 2.

At mula noon, naging alipin na ng dalawang manok ang submissive na kambing. The end.

***

At 'yan mga bata ang kwento kung bakit itinuturing na malaking kahihiyan sa aming angkan ang aking ama. And you're watching MYX, the only remaining free music channel, that's why we're number 1. xoxo GossipGoat *

Hindi naman ako taga-nayon. 'Yun naman ang lagi kong sasabihin; hindi naman sa kinakakahiya ko, pero hindi naman talaga nayon ang sa amin.

Narito ang 10 babala na nasa nayon ka na (na isa man sa mga nabanggit ay hindi inilalarawan ang aming tahimik [at walang kabuhay-buhay na subdivision])

1. Alam mong nasa nayon ka na kapag may nagbibilad ng kahit ano-ano sa daan; mais, palay, gulay, at kung anu-ano pang hindi napapanis o naglalaho kapag binilad sa araw.

2. Alam mong nasa nayon ka na kapag may mga 100 metro ang layo ng bawat bahay sa isa't isa.

3. Alam mong nasa nayon ka na kapag may maraming nakasuot ng "camouflage" at/o "fatigue" kahit hindi naman talaga military/army/navy ang mga tao.

4. Alam mong nasa nayon ka na kapag kapag parang may parang tunog ng helicopter na maririnig sa malayo, para lang malaman mong tunog pala iyon ng "patubig" sa mga palayan.

5. Alam mong nasa nayon ka na kapag may palayan, maisan, gulayan, at kung anu-ano pang taniman.

6. Alam mong nasa nayon ka na kapag may mga masayang naliligong mga kalabaw, bibe [or is it bibi?], baka, at mga itik sa mga mababasang bahagi ng mga taniman.

7. Alam mong nasa nayon ka na kapag ang pinaka-"in" na tindahan ay bilihan ng "feeds," lubid, goma ng traktora, at mga bagay na pinapakain sa mga bibe [I think it's bibe, final answer].

8. Alam mong nasa nayon ka na kapag may sakla/monte/tong-its/cuajo at kung anu-ano pang sugal kahit wala namang patay/namayapa/sumakabilang-buhay.

9. Alam mong nasa nayon ka na kapag kapag walang dyip at ang halos 100 pesos ang bayad para sa rerentahan mong tricycle para ihatid ka sa pupuntahan mo.

10. Alam mong nasa nayon ka na kapag gusto ko na bumalik sa kabihasnan kahit kararating mo lang.

***

Pauwi mula sa trabaho, nakasukbit ay malaking bitak ng Cadbury. lolz

***

Matagal ko na sinasabi na ang larong sungka ay masyadong underrated. Hindi naman ako tipong nagagalit kapag hindi marunong magsungka ang isang tao. Eh ano magagawa ko, eh sa kung hindi talaga marunong mag-sungka? Dahil isa akong promotor ng kagaguhan at mga kawirduhan sa opisina man o sa mga kaibigan, naisipan kong ilunsad ang tawagin nating "Street Sungka." Para maisakutaparan ito, kailangan ko ang tulong ng aking mapagkakatiwalaang si Carlos, the sungka.

Naaalala niyo pa ba si Carlos?

From Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs

8. SUNGKA - Ah dito, wala akong pakialam sa mga opinyon ninyo. Mahal ko ang sungka. Sa katunayan, binili ko ang sungkang ‘yan na papangalanan na lang nating si “Carlos, the Sungka.” Sa halagang 90 pesos. Nabili ko si Carlos habang nag-aabang kami ng taxi pauwi. Lahat ng tao ay dapat may sungka. (Huh?) Wala itong baterya, wala itong complicated na parts na kailangan ituglong-tuglong. Sungka ito. Period.

***

At dahil nga talagang pinangangatawanan ko na na ako ang Sungkamaster, kamakailan (sa tulong ng aking mabait na Boss) ay niregaluhan ako ng custom-made casing para kay Carlos.

Ang nakakatuwa nito ay parang mas mahal pa ang casing ni Carlos kaysa sa kung magkano ko nabili si Carlos.

Dahil sa ineragelong casing, maari na akong mag-sungka kahit saan.

Mag-uumpisa ang Street Sungka Tour namin ni Carlos, the sungka, sa mga sumusunod na target kong location:

1. Starbucks (Tarbaks)

2. Malate

3. Pampasaherong jeepney

4. Bus habang binabagtas ang NLEX

5. Isang sosyal-soysalang restaurant

6. Kahit saang simbahan

7. Kahit saan basta pwedeng tabihan 'yung mga naglalaro ng dama o chess (basta hindi mabubugbog)

Take me up, take me down

Take me anywhere you want to, baby, now

I need you so desperately

Wont you, please, come around

'Cause I wanna share forever with you, baby.

- Mariah Carey

***

Kagabi lang ay pinagtatalunan namin ng mga kaibigan ko ang konsepto ng pagkakahilig sa mga alagang hayop. Ako (na madalas malaki ang acting) ay pilit pinaglalaban ang kagandahan ng pag-aalaga at pagmamahal sa mga hayop. Kaya lang may napagmuni-muni ako ngayon-ngayon lang: wala pala akong alagang hayop ngayon, so parang halos hindi ako pet lover. Pero hindi naman ibig sabihin na wala kang pet ay hindi ka na pet lover. KAYA LANG, sa mga nakalipas na araw, napansin ko sa mga naipon kong letrato [Salamat, Ruth, the digicam] na malamang ay:

1. Adik lang talaga akong mag-picture-picture kahit saan.

2. Baka matakaw lang talaga ako.

3. Hindi talaga ako pet lover.

***

1. Tamad na Askal
Kinuhanan ko ang letrato ng askal na ito noong una (at sana huling) pagkakataon kong pumunta sa dalampasigan ng nakakadiring Bataan.

<pause>

Paulit-ulit man po, nakukulitan man kayo, hindi po talaga ako mahilig sa tubig-alat.

<resume>

Akala ko naman maganda 'yung aso, kasi ang ganda nito tingnan sa malayo. Noong makalapit ako dito, nagpapayong pala ito dahil sumasakit ang kanyang mga "nagbibinatang" galis. Ewwwwww..

2. Kalabaw-ses

Kinunan ko naman ito sa tabi mismo ng City Hospital ng aming lungsod. Naalala ko talaga ito kasi ito 'yung araw na kinailangan kong pasyalan ang aking tatlong ka-opisina dahil (nakakahiya mang isulat, pero isususlat ko rin kasi natatawa talaga ako) na-food-poisoning ang mga ito sa nakaing panis na corned beef.

Ang mga kalabaw-ses ay masayang lumipat talaga ng daan at pumunta sa nakikita niyong bakanteng lote malapit sa ospital.

Nakunan naman ito noong isama ako ni Boss sa isang liblib na lugar na kung saan may fiesta. Napakaliblib ng lugar na ito na may kalabaw talagang "naka-park" sa likod-bahay. Masarap naman 'yung handa nung aming client. Sana nakuhanan ko rin 'yung mga sugpo na kinain ko. Pwede pa lang lumaki ng ganun kalaki ang mga sugpo, tipong puno 'yung plato pagkalagay mo ng isang pirasong sugpo (naka-walo yata ako o sampu). [Baka naman lobsters 'yan, rai? Baka naman tanga ka lang?] Hindi eh. Sugpo talaga, promise.

3. Horsie

Katabi ng supladong kalabaw ay ang "naka-park" ding kabayo na may karwahe (o para sosyal, chariot, na nataon namang title ng isa sa mga paborito kong kanta na inawit ni Gavin DeGraw). Hindi ko alam kung ito ang sinakyan ng isa mga bisita ng aming kliyente, pero noong mga oras na iyon, hindi talaga ko tumigil ng kaka-joke kay Boss na gusto kong sakyan 'yung kabayo na may karwahe pauwi. Magkatabi pala ang kalabaw at ang kabayo na parang nagliligawan. Weird. Weird. Weird.

4. Lechong Baboy

Nasa handaan pa rin sa isang liblib na lugar, naglakas ako ng loob ng lapitan ang lugar kung saan walang-awang tinatadtad 'yung malutong na lechong baboy. Hindi naman sa naawa ako, promise, kasi nakita ko talaga na talagang mukhang malutong 'yung balat ng lechon. Alam ko maraming magagalit na mga health-conscious sa akin, pero pakialam niyo ba, 'di mag-salad kayo at magprotesta habang-buhay. Kung makikita, halos paubos na ang pagtadtad sa lechon. Isang nakakatuwang madalas mangyari sa mga handaan kapag may lechon ay pinagdadamot ng mga nagse-serve ng pagkain ang balat ng lechon. Tipong kulang na lang itago ito. Hindi naman ito nangyari sa kaso namin ni Boss at ng iilang ka-opisina dahil, syempre, super bisita kami. Gets mo na 'yun, wala ako sa mood magyabang eh. [Salamat sa libreng pakain, Daddy Art. Kung sa inyo 'yung kalabaw na "naka-park" sa likod-bahay niyo, akin na lang, please? :( Aalagaan ko siya ng mabuti, promise. Paiinumin ko siya ng gatas ng kalabaw, healthy daw 'yun eh. lolz]

5. Local-resto Steak (Technically, cow)

Alam ko, alam ko, 'wag ka na mangutya. Alam kong hindi kagandahan ang kuha ng letrato na ito. Alam ko hindi mukhang masarap sa kuhang 'yan, pero, sa totoo lang, isa 'yan sa pwedeng ipagmalaki ng aming lungsod. Hindi naman ako food critic (halata naman) pero magpasalamat ka na at gusto ko kumukain ng medyo pormal sa isang restaurant. Ang resturant kung saan hinahain ang steak na ito ay isa sa mga paborito naming tinatambayan ng aking mga kaibigan dahil hindi masyadong matao. Napansin mo bang hindi ko sinabi ang pangalan ng restaurant? Ayaw ko ngang sabihin, eh 'di dadami tao? Duhhhhhhhh.. Tambayan nga namin, 'di ba?

6. Isaw (Technically, manok)

Kagabi lang ay nalaman kong ito ang gustong kainin ng aking Ex sa kanyang kaarawan. [Again, happy birthday today, malayang hugis]. Sa mga sosyalera at/o mangmang, ang isaw po ay basically (wow, ingles, burger, burger, burger) bituka ng manok.

Ang technique sa pagkain ng isaw ay 'wag mo isipin kung anu talaga ito. Isipin mo na lang na isa itong malutong na worm-jelly candy (na sa letrato ay hatalang medyo nasunog). [Or is it jelly-worm candy? Anu ba tawag dun?] Tandaan na kapag ang isaw ay binebenta ng higit sa limang piso isa, nede-denggoy ka ni Aleng Magba-barbeque. Mura lang po iyan. Sa harap ng subdivision namin ay tinitinda pa itong dalawang piso isa lang. Enjoy.....lolz

7. Ate Shawarmi (Technically, baka or manok)

Kinunan naman ito sa tapat ng isang supermarket. Kagagaling lang namin noon ni Otu (friend) na mamili ng kung anu-anong abubot. Alam ko hindi lahat gusto ng shawarma. May mga nagsasabi pa nga na ayaw nila mag-amoy Arabo, at sa tingin ko napa-rude na comment 'yun. 'Di 'wag ka kumain ng shawarma; nag-iinarte pa eh. Sa halagang 60 pesos, isa ito sa mga pinakamasarap na shawarma sa aming lungsod. Kung gusto mo malaman kung saan mabibili ito, leave a number, te-text ko kung saan 'yan, promise. lolz

8. Mamahaling Lobster

Tuwing magkakaroon kami ng executive meeting kasama ang mga clients at si Boss (meaning, minsan o dalawang beses sa isang linggo), lagi kami kumakain sa isang high-end chinese restaurant. Bago ka makaabot sa function room ng restaurant kung saan gaganapin ang nakakabusog na meeting, madadaanan mo na masayang lumalangoy sa napalaking aquarium ang dalawang napakalaki rin naman at "mukha talagang mamahalin" na lobster. Hindi ko alam kung binebenta talaga ito o tipong ginagawang arowana na parang lucky charm (or something); pero noong minsang matanong ko sa isang waitstaff kung magkano ang mga pamosong lobster (kung bibilhin), sabihin na lang nating ang presyo nito ay katumbas ng isang overrated at napakalaking Nokia N-Series unit.

***

At diyan po nagtatapos ang aking paglilista para sa araw/oras na ito. :) Ika nga ng paulit-ulit at nakakatawang forwarded text message, "Have a hearty meal po. _(" ,)"

Madali lang ang lumipad, gaya ng dati na naming napatunayan. Ang nais naman naming patunayan ngayon ay kung gaano naman kadali ang lumipad sa dalampasigan ng, again, nakakadiring tubig-alat ng Bataan.

Magpanggap na parang sasali sa “Game K N B” at magkunwaring nagsu-swipe sa sensor.

Magpanggap na parang may polio at hindi pantay ang paa, at dahil sa awa ng Diyos (kung meron man), aangat ka sa lupa bilang pakunswelo, promise.

Gamit ang isang higante (yes, giant po, bakit ba? Kanya-kanyang trip ‘yan), magpawak sa magbilang kamay. Sigurading hindi lilitaw ‘yung giant para kunwari lumilipad ka.

Magpabuhat sa mga hipon at malilit na talangka (crablets ba tawag dun?) para magmukhang naka-angat.

Matakot sa malalakas na crablets na nakabuhat sa akin at “magpatapon” pataas-patagilid.

Hintaying itulak ka ng “see breeze” paitaas.

Mag-“beat box” at bigla ka na lang aangat (mawawala pa bigla ang beat box. Amazing.)

Sumabit sa dyip at magpaiwan na lang bigla.

Magpugot ng ulo, lilipad ka, syempre naman. You went that far, tapos hindi ka pa lilipad, kamusta naman ‘yun?

Mag-amputate ng magkabilang paa. At least, hindi ka na mag-eefort i-edit ang picture, lumilipad ka pa.

Mga kailangan para maghugas ng paa:

a. Kadiring beach

It is defined [wow, ingles] as a beach na sobrang walang kwenta; wala kang magawa kung hindi ang mag-nap (idlip, meaning 30 minutes hanggang mga tipong anim na oras), kumain ng matatabang pagkain, o gaya na lang ng ginawa namin ni Otu (friend/officemate), sa pagkakataon na iyon, naghugas na lang kami ng paa.

b. Digital camera [Thank you, Ruth, the digicam (o cam-phone na hindi basag ang resolution)]

c. Bored o Super inip ka dapat.

Apat na bahagi ng paghuhugas ng paa:

1. Magsuot ng crocs sandals (na nabili ni Otu sa e-bay) o ‘di kaya ay Havaianas (na ‘dinekwat ko sa kapatid ko dahil hindi naman talaga ako mahilig sa ganyang suot-pang-paa [‘yun’yun eh]). Tumayo at ipwesto ang mga ito (syempre kasama ang mga paa) sa shore (Ano nga ulit tagalog dun? “Shore” ba? Eh ano ‘yung “dalampasigan”?)

2. Hintayin ang alon na daanan ang inyong mga pamosong suot-pang-paa (Aba, at inulit pa?).

3. Hintaying bumalik ang tubig-alat sa dagat at mamangha sa nabasang mga (again) suot-pang-paa. lolz

4. Ipagpatuloy ang kainipan sa buhay at pag-isipan kung kailangan niyo na ang mag-cross-stitch bilang libangan.

Biyernes ng madaling araw, naka-jacket na ang karamihan na animo'y kainit. Kami naman ni Otu ay pinag-usapang mag-sando bago pa man ang event at nagpanggap na kunwari ay excited na pupunta sa Boracay. Trip lang, bakit ba?

Maliban sa napakatagal na stop-over sa Luisita Mall (Tarlac, Tarlac) - na umabot ng mahigit isang oras at nagawa na naming maka-pag-"tarbaks" [Starbucks] sa outlet malapit sa mall - at sa kagaguhang pag-da-drive ng drayber namin (na tuwing liliko ay parang sinisikmuaan kaming lahat), maayos naman. Here comes Baguio.

Pagdating sa Baguio, sinalubong kami ng...wala. Hindi malamig. Mainit, actually. Ang naisip namin ni Otu noon ay, "Salamat naka-sando tayo."

Sinalubong din pala kami ng hindi-kagandang hotel. Maliban sa pangit ang room service at mukhang mga mangmang na crew sa fastfood ang nasa front office, wala ka ring mahanap na kaaya-aya sa paligid. Mukhang marumi ang lahat, pwera sa banyo (na kataka-takang maayos at pinagkagastusan din naman kahit paano). Sa unang araw ay nag-umpisa pa ang mga usapin patungkol sa isang kwarto ng mga kabataan na, apparently, ay may multo. Hindi nakakatuwa ito. Sarap bangasin sa mukha ang mga batang praning.

Dahil nga wala talagang pwedeng sabihan ng "Whoopee..ang ganda!", naisipan ko na lang mag-focus sa pagkuha ng mga nakakatuwang pictures ng sa aking pananaw ay ang Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs.

<siya nga pala>

HINDI MASARAP ANG PAGKAIN SA BAGUIO <at least sa hotel>. Walang tumama ni isa. At payo lang po sa mga nagluluto, "HINDI PO SINASABAWAN ANG GULAY KUNG CHOPSUEY ITO!" at "ANG NILAGANG BAKA AY SINE-SERVE DAPAT NG MAINIT, HINDI MALIGAMGAM!"

Balik sa kwento...

Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs

1. STRAWBERRIES - Wala ako masyado masasabi sa mga mapupulang prutas na ito dahil hindi naman talaga ako kumakain ng KAHIT ANONG prutas. Ang alam ko lang, kapag bumili ka pala, ilalagay ito sa mga kahon ng tetra-packed juice drink o kung gusto mo ng mas mahal, ilalagay ito sa hinabing basket. Bago ako pumunta sa Baguio, ito ang habilin ni Mama, "Eka sasaling strawberries, kasaman ku la." [Don't buy strawberries, I hate them.] Opinyon po ni Mama ‘yun. Sadly, wala siyang e-mail ad, kaya hindi makakapag-send ng hate mails ang mga Baguio people/persons/whatever.

2. WALIS TAMBO - Madami ang nag-joke sa akin patungkol sa mga walis na ito. May kaibigan akong nasabing bilhan ko raw siya ng kahit limang walis lang. Syempre, nagbibiro lang siya. Ang mga walis ang sa tingin ko ay pinakanakakahiyang dalhin pauwi kung galing ka ng Baguio. Isipin mo na lang na naglalakad ka sa kanto niyo at nakita ka ng mga kapit-bahay niyo. Malayo pa lang, magbubulungan na ang mga ito ng, "Tingnan ninyo si <insert name here>, galing Baguio. Balita ko <insert extra tsismis here>.

3. RATTAN BAGS OR WHATEVER - Para sa mga kababaihan at mga gusto lang talaga ng ganyang bag [kanya-kanyang trip ‘yan, mga tsong], ito ay patok na pwedeng bilhin. Maliban sa hindi pwedeng gamitin sa tag-ulan dahil mababasa din ‘yung kung anu mang ilalagay sa loob nito, eh malamang ay isang linggo mo rin lang naman itong gagamitin dahil mas uso ngayon (at kunwari sosyal) ang mga piniratang LV bag at iba-iba pang piniratang makukulay na bag.

4. SUNDOT-KULANGOT - Maliban sa nakakadiring tawag sa pasalubong na ito, maganda lang talagang tingnan ito. Wala ka naman talagang makakain, unless marumi ang mga kuko mo at nais mong mag-fear-factor habang kumakain. Sabihin na lang nating "cute" ka kapag may hawak kang ganito. Napaka-weird ng itsura nito na gusto mo lang talaga ng may ganyan ka. Suggestion: ‘Wag magtipid, bumili ng isang garapon [funny word, garapon = jar] ng strawberry jam o kaya ay honey bee.

5. EVERLASTING FLOWER - Maliban sa mapagkakamalan kang "poon" kung magsusuot ka ng ganito, makati ito [sa tingin ko]. Walang itong ibang halaga kung hindi sa naghihintay na maalikabok na Sto Nino sa inyong bahay. Muntik na kaming bumili ni Otu ng ganito. Trip lang. Pero naisip namin, mainit, makati, at baduy.

<siya nga pala>

6. "DYABETES" HEAVEN - Minatamisang ube, minatamisang mani, minatamisang cookies, minatamisang pastillas, minatamisang wine, minatamisang bigas, minatamisang cereals, minatamisang taba ng talangka; ito ang "dyabetes" [diabetes] heaven.

Maliban sa mura ang mga ito - tipong 5 for 100, o kaya "kahit ilan" for 100 - nakakatuwa din ang mga ito lalo na kung iba-iba ang kulay dahil sa food coloring. Maganda rin itong ipasalubong sa mga patay-gutom na kapit-bahay na nag-a-assume na close kayo.

7. GARDEN OF EDEN - Ang sandamakmak na ‘yan marahil ang pinakahinalibilin ng Mama ko. Hindi ko alam ang balak ni Mama noong mga panahon na iyon. Natakot lang ako sa ideya na kung bibili ako ng maraming gulay, dalawang linggo akong kakain ng chopsuey at sinabawang gulay. (Hindi naman nangyari ‘yun kasi pinamigay din ang nabiling Garden of Eden sa mga kaibigan)

Bellpeppers, patatas, repolyo, lettuce, brocolli, labanos, kamatis, at kung ano-anu pa; ito ang Garden of Eden.

8. SUNGKA - Ah dito, wala akong pakialam sa mga opinyon ninyo. Mahal ko ang sungka. Sa katunayan, binili ko ang sungkang ‘yan na papangalanan na lang nating si "Carlos, the Sungka." Sa halagang 90 pesos, nabili ko si Carlos habang nag-aabang kami ng taxi pauwi. Lahat ng tao ay dapat may sungka. (Huh?) Wala itong baterya, wala itong complicated na parts na kailangan ituglong-tuglong. Sungka ito. Period.

9. UKAY-UKAY - Aminado ako, mataas ang expectation ko sa makikita sa ukay-ukay sa Baguio. Hindi naman ako mahilig sa ukay, pero kapag kinukwento kasi ng mga mahilig mag-ukay sa akin, "Shet, maganda ang ukay sa Baguio." Palakihan ng acting sa kwento patungkol sa diumanong pamosong ukay-ukay. Ang nakita ko lang ay nakahilerang lumang damit na may mahal na price tag o ‘di kaya ay - sa nakakawindang na paraan - mga discount posters. Ukay-ukay na discounted, pambihira!

10. "DIRTY PIZZA" - Kung may dirty ice cream kung tawagin (dahil mura ito kumpara sa commercial ice creams), meron din namang "dirty pizza," dahil, syempre, mura ito. Ito malamang ay mauusong kakanin [kakanin talaga?] sa Baguio.

Nakunan ko ang picture habang mabilis na tumatakas sa mga tindahan ng ukay-ukay. Hindi ako bumili, for the record.

Apparently, ang "per slice" sa dirty pizza ay 7.50 lang. PERO kapag bumili ka ng "half slice" 30 pesos ito. Kamusta naman ‘yun?

Salamat kay Ms. Susan Enriquez (host ng "Kay Susan Tayo" sa GMA7) na nakasabay kong bumibili ng mga Top 6 Baguio Must-Have kahit mukhang kagigising din niya at medyo nahiya lang na tanggihan ako ng casualan kong sinabi na, "Ate Susan, picture tayo." Muntik na akong mag-joke na "Kay Sungka Tayo!"

Ito ang end product ng paglipad, para kang sinusundo ni Apung Gino [god].

Magpacute sa camera at tipong halos hindi ka nakunan. Weng, bulag ka ba? Nagandahan ka ba sa design ng gate at hindi mo na ako nakunan?! lol

Maghandang tumalon. Maggaguhan sa harap ni Ruth [the digicam].

Unang attempt: suntukin ang friend sa likod hanggang sa tumilapon paitaas. lol

Pangalang attempt: Makipagkuntsaba sa kaibigan para gulatin ka para mapatalon ka ng mataas at tuluyang lumipad.

Pangatlong attempt: Maging cliche na superman. Medyo successful naman.

Pang-apat na attempt: Matakot sa ipis at "humagis" at "sumabit" paitaas. lol

Pang-limang attempt: Humingi ng divine intervention.

YEHEY! There can be "mirakol" when you believe..lol

Pang-anim na attempt: Maging super masaya lang. Aangat kayo, promise.. :)

Pang-huling attempt: Maging cliche na kung-fu Apung Gino [god]. lol

Madalas kaming magkita ni Van <friend> sa tabi ng Museo Ning Angeles<museo> (Museo ng Angeles City sa Barangay Sto Rosario sa tapat ng lumang simbahan, ang Holy Rosary Parish Church.) Wala naman kakaiba sa museo.  Maliban sa laging walang tao dun at pwedeng maupo dun sa may stage at pwedeng maghintay/hintayin, katabi pa ito ng isang stasyon ng police at super-close pa kami ng kapitan ng barangay, kaya mas ayos.  "Hello po, Kap."

Ito si van.  Kahit halatang kagigising lang (o puyat) ay napilit kong makuhanan ni Ruth (the digicam) ng letrato.  Siya ay kumain ng sundae.  Kumakain siya ng sundae.  Sundae ang kinakain niya.  (Parang Filipino 3 lang sa elementarya) lol

Ito ang harap ng museo. 

Ang Holy Rosary Church sa tapat ng Museo Ning Angeles

Dito nakatira ang pamosong si Van Helsing.  Joke.  Wala kaming masakyang jeep kaya habang nag-aabang sa harap ng simbahan (dahil walang taxi sa Angeles City) ay nagpicture-picture na ako ulit.

'Yan po si Van Helsing (or depende sa trip, pwede na rin si Undertaker ng WWF.)

Ilang metro mula sa nakakatakot na simbahan ay ang nakakatuwang "I want Mcdo." 

Mga pagkatapos ng 30 minutes ay nakasakay din kami ng jeep ni Van.  Maganda ang panahon noong Biyernes Santo.  Hindi kainitan, hindi kalamigan; maligamgam ang panahon. 

Sa jeep ay muntik pa kaming mapaaway nang may pumansin kay Van na bawal magyosi sa jeep.  Ganito ang linya ng tarantadong hindi yata napusit ng girlfriend niya kaya masungit, "Miss, miss, bawal magyosi sa jeep.  Miss, miss, bawal magyosi sa jeep," sabay yakap ulit sa kamukha niyang boring na girlfriend.  Natural lang na hindi pinatulan ni Van ang gago.  Matapos ang ilang hithit sa yosi niya, at noong mga oras na iyon ay nakailang pasaring na ako ng, "Wala akong pakialam, magdemanda ka kung gusto mo," tinapon na rin ni Van ang kanyang yosi. 

Hindi ako maka-move-on sa nangyari.  Marahil alam ko kasi na pwede namang magyosi.  Alam naman naming magbawal pero handa rin naman kaming mademanda.  Ganun ang prinsipyo ko.  If you can get away with it, by all means suit yourself.  Nagyosi ako, sinindihan ang yosi habang nakatitig sa gagong pumuna sa amin.  Para sa kaalaman ng marami, nasa pinakadulo kami ng jeep, mabilis ang lakad ng jeep, at walang dahilan para magreklamong mausok (kung mayroon man) ang gagong nagmatigas na kaya niya kami <akong> pigilan.  Napansin ako ng gago, tingin lang siya ng tingin.  Takot na ang gilfriend niya noong mga panahon na iyon dahil handa na talaga akong makipag-away (lalo pa't wala naman pakialam ang drayber sa amin.)  Hindi ko ginustong mang-away.  Pinamukha ko lang marahil doon sa gagong iyon na kaya kong magyosi sa jeep; na kaya ko at hindi niya ako kayang pigilan, na kung gusto niya, lumipat siya ng jeep.  Noong mga panahon na iyon, sa iilang pagkakataon, napilitan akong magpaliwanag sa pamamagitan ng pagyoyosi.  Matapos ang isang yosi, nagsindi pa ako ng isa.  Paulit-ulit kong sinabi habang nagyoyosi ng, "'Di magdemanda ka, echusero!"

Nang bumaba kami, malamang ay doon lang napanatag si non-smoker asshole.

Pumunta kami ni Van sa 7-Eleven sa Barangay Balibago (malapit lang ito sa may Clark maingate.)  Napagkasunduan namin ni Van na maglasing.  Bumili ng semi-mamahaling tequila at dumetso sa aking bagong officemate at matagal na naming kaibigan, si Otu.

Welcome to Purok Gasdam, isang maliit na purok sa Dau, Mabalacat (katabi ng Angeles City).  Ang lugar ni Otu ay binubuo ng mga malilit (as in 'yung super maliit) na mga kanal at mga asong nagbabadyang mangagat anytime.  Maliban dito, mapapansin din ang pinagkagastusang tarpaulin para sa Pabasa 2008.

Sinalubong kami pagkatapos ng Pabasa tarpaulin ng 3rd Station of the Cross.  Kung nasaan ang naunang dalawang station, hindi ko alam. Malamang ay katabi ng mga nakita naming nag-iinuman sa harap ng tindahan na kung kinunan ko siguro ay si Van na ang nag-ba-blog ngayon patungkol sa aking autopsy report.  Sa mga gusto pong magdasal, narito po ang link: http://www.vatican.va/news_services/liturgy/2005/via_crucis/en/station_03.html

Sumunod na Station of the Cross ay ang "Jesus meets His Holy Mother."  Ito ang pangalawa sa aming nadaan.  Ito ang nasa tapat ng bahay nila Otu.  Kaya hanggang dito na lang ang aming pagtingin sa equally-mamahaling mga tarpaulin para sa Purok Gasdam Pabasa 2008.  Again, para sa mga gustong humabol at magnilay-nilay, ito ang link: http://www.vatican.va/news_services/liturgy/2005/via_crucis/en/station_04.html

Sinalubong kami ni Otu at buong tuwang ipinagmalaki ito:

"New product is a combination of carefully selected varieties of tobacco, innovative technologies of filter and the creation of a truly unique design of the stack with a sliding lid. " (At walang kwenta dahil para kang nagyoyosi ng nilagang baka.  Walang lasa.  Cute lang ang box.)

Dahil nagutom si Van, at dahil wala pala kaming lemon (o kalamansi) para sa tequila, lumabas kami nila Van, Otu at ako para maghanap ng kahit anong mukhang citrus fruit para naman hindi lasang blade ang iinumin namin.

Napadpad kami sa mismong kapilya ng Gasdam (stage na ginawang kapilya para sa Pabasa 2008).  Nang mga oras na iyon ay mga 12:30 a.m. ng Sabado. 

Inayos ng kaibigan kong si Otu.  Maganda namin ito kumpara sa mga ibang nakikita kong mga Pabasa Kapilya, i.e. itong nasa ilalim...

Sa harap ng kapilya ay ang mga kinatuwaan kong banderitas na plastic dahil kulay green ang mga ito at halos pantay talaga ang pagkakalagay.

Si Van, nang mga oras na iyon, ay hinihintay maluto ang kanyang biniling dinner.  Para sa kaalaman ng marami, technically, tapos na ang Mahal na Araw kapag tumungtong ng Sabado.  Pinipilit na rin tapusin ang pasyon nang mga oras na iyon, dahil ayon sa kasabihan ng mga matatanda, bawal isara ang pasyon ng hindi natatapos.  Kung bakit, itanong sa pinakamalapit na lola sa iyong tabi (make sure magtatanong sa buhay na lola.)

Alam mong paubos na ang bbq na tinitinda kapag nag-iinit na ng tubig si aling tindera para hindi masayang ang nagbabagang uling.  Nag-enjoy naman yata si Van sa kanyang dinner (sana).

Bumalik kami kina Otu at tinamad na akong kunan ang iba pang nadaanan naming Stations of the Cross.  Nag-ready kami para maglasing....

Habang nagkukwentuhan, napagtripan kong kunan ng letrato si Gorgie (tama ba spelling, Otu?), ang tabaing aso nila Otu.

Ito ang unang kuha ko kay Gorgie.  Siya ba ang susunod sa yapak nila Gloria Romero, Jean Garcia, at ang paniking nakatali sa pelikula noong 1989 na "Impaktita"?  Siya ba ang susunod na "Impaktito"?

Upang lalong maintindihan at mag-balik tanaw sa pelikulang "Impaktita," narito ang mga unang bahagi ng pelikula:

Ito ang itsura ni Gorgie kapag hindi siya "Impaktito" mode.

Katabi naming umiinom noon ay mga naglalaro ng hindi-kasikatan pero nakakawiling card game na "Cuajo."  Abangan ang "Paano Maglaro ng Cuajo?" sa susunod na blog entry.   Para mabigyan kayo ng ideya kung ano ang Cuajo, ganyan ang paghawak sa mga baraha sa Cuajo.  Buong pagmamalaki ko pang sasabihin, alam ko pong laruin ang Cuajo.  Naturuan po ako ng aking mga tita noong ako ay anim na taong gulang pa lamang.:)

Kuha ito sa 'di kalayuan ng kapit-bahay nila Otu na sinusulit ang Holy Week sa pamamagitan ng pagsusugal, just for fun (pero may pera sa harap..duhhh..)

Tuloy ang kwento, at nang matapos na, inaantok na ako. lol

Hindi pa man kami umiinom ay napagtripan ko na si Van na mag-pose para i-endorse ang tequilang iniinom namin.  Ito po ang end product:

Matapos ang nakakatuwang inuman, umuwi kami ni Van ng masaya sa pagkakalongo.  Kinabukasan ay pareho kami sa opinyon na walang hang-over ang ininom namin.  Salamat sa mabait na cashier sa 7-Eleven na nagpumilit bilhin namin ang tequila.  Sayang nga lang at hindi ko siya nakunan ng picture dahil nag-inarte. 

Sa mga natatakot para sa aking buhay, nagpaalam po ako ng maayos sa aking mga kaibigan para lumitaw ang kanilang mga larawan sa aking blog. Thanks, Otu.  Thanks, Neng.  *hugs*

Para sa kaalaman ng marami, ang favorite song ni Mama ay ang kantang Family Affair ni Mary J. Blige.

Mag-a-alas-singko ng hapon, pauwi na ako ng bahay. Nag-text ang aking Bayaw ng, "Panayan daka keni" [Hinihintay ka namin dito.]

Dala marahil ng pagod dahil sa trabaho, o dala ng nakakalitong text ni Bayaw, ay hindi ko talaga naintindihan ang text niya. Saan ako hininihintay? Sino ang naghihintay sa akin? At bakit ako hinihintay?

Mga ilang minuto pa ay nakauwi na ako ng bahay. Noon ko lang nalaman na "nag-graduate" pala ang 5-year old nephew ko kaninang umaga sa kanyang pagiging kindergarten (o pref yata, hindi ko talaga alam.) Sa madaling salita, mag-didinner pala kami. Ako, si Mama, si Tatay, si Kuya, si Bunso, si Bayaw, ‘yung Bunso ni Bayaw (na kawawang bata ay inaanak ko, kahit hindi naman ako pumunta ng binyagan niya), at si Nephew-ung nag-graduate.

Pumunta kami sa isang sikat na All-American Food restaurant sa Angeles City. Okay lang ang pagkain sa restaurant na ‘yun. Medyo hindi lang kagandahan ang waitstaff service dahil mukhang inip na inip ang mga ito habang kinikuha ang order namin.

Kumain, nabusog naman kahit maalat ng konti ‘yung steak na inorder ko, at ang mga bata (si Inaaanak at si Nephew-ung nag-graduate) ay kinatay ang spaghetti at french fries na inorder ni Mama para sa kanila. Nakakawala ng ganang kasabay kumain ang mga bata, idagdag mo pa dito na ayaw ko talaga sa mga bata, maliban na lang sa kambal na anak ni Carmina at Zoren (‘yung cute magpronounce ng AMbogRAW sa fantaseryeng Kamandag.)

Kamandag: Gulag strikes when his opponent is down (Panoorin nang maniwala kayo kay Haring Gulag [Zoren Legazpi]. Ang hirap hanapin niyan, in fairness.)

Natapos ang lamon at nagkusa naman akong sinyalan ang waitstaff para sa bill. Akala ko naman ay libre ng mag-asawa (si Kuya at si Bayaw), eh ako pala at si Mama ang magbabayad. Dahil dun, iniisip ko tuloy ngayon, mahal talaga ang kumain ng steak. Lol

Pagkatapos ng dinner, hinatid namin ang extended family (si Kuya, si Bayaw, si Inaaanak, at si Nephew-ung nag-graduate.), si Bunso naman, na medyo okay na rin bilang kapatid dahil hindi makulit, ay pumunta yata sa bahay ng barkada.

Akala ko naman tapos na ang burden ko nang maihatid ang extended family, dahil sa totoo lang, mas gusto ko talagang manood ng NatGeo Channel kanina. Sa tingin ko may ipapakita silang mga seal (‘yung madaldal na mukhang dog na mukhang fish na mukhang bear) kanina sa NatGeo na ipapalabas mayamaya. Hindi pa pala kami uuwi. Dumiresto kami kina Tita Antipatika.

Maikling pagpapakilala kay Tita Antipatika:

Masaya akong nanonood ng TV noong isang araw...nang biglang dumating si Mama kasama si Lola, si Tita Antipatika, sampu ng mga mangmang naming kamag-anak...

Noong mga oras na iyon ay kadarating ko lang galing sa tatlong executve meetings at super pagod na ako. Noong mga oras ding iyon ay pinipilit kong mag-relax.

Tita Antipatika: ABER, ABER, ABER, ANG SARAP NG BUHAY MO NOH? AT PAHIGA-HIGA KA LANG DIYAN?

Hindi ako nakapagtimpi (gaya ng madalas mangyari)...

Tita Antipatika: ABA? ANO BANG MASAMA SA SINABI KO?!!!!

Me: GUSTO MONG MALAMAN?!!! GUSTO MONG MALAMAN?!!! ANG SINABI NIYO LANG NAMAN, ECHUSERA KA, AY BAKIT MASARAP ANG BUHAY KO AT PAHIGA-HIGA LANG AKO!!! UMAYOS KA, HINDI TAYO CLOSE!!! LECHE!!!

Lola: (Tumaas ang blood pressure.)

Mama: Hindi mo na dapat pinatulan.

Me: AY, LECHE SIYA, KUNG MAKAPAGSALITA, ANG PAKSYET, PARANG CLOSE KAMI.

End of story.

ANG NAKARAAN...

Hindi pa pala kami uuwi. Dumiresto kami kina Tita Antipatika.

Nagkatinginan lang kami ni Mama nang magyaya si Tatay kina Tita Antipatika. Sinabi ko talaga kay Tatay sandali lang ako. Pagdating sa hindi kagandahang bahay ni Tita Antipatika, naupo lang ako sa harap ng bahay, at nang akmang kakausapin ako ni Tita Antipatika (para marahil ay sumbatan o awayin o mag-manikluhod sa harap ko) niyaya ko si Tatay at sinabi, "IHATID NIYO NA AKO SA BAHAY, NAKAKAUMAY DITO."

Noon pa man ay alam na at naiitindihan na ni Mama ang aking opinyon sa mga pagtitipon na kasama ang mga miyembro ng pamilya. Marahil ay hindi nila [pamilya] ako naiitindihan, o marahil ay ako ang hindi marunong umintindi. Pero sa ano mang punto, hindi mo kailangang magsakripisyo; hindi mo kailangang magpaliwanag kung bakit ayaw mo sa kanila.

Ang ginagawang tradisyon na parang utang na loob ang pagkakaroon ng mga kamag-anak ay isang malaking kaplastikan. Ang pagpupumilit ng ilan na kilalanin sila bilang kamag-anak at handugan mo sila ng mga mumunting kwento ng iyong simpleng buhay ay malaking katarantaduhan. Kung ayaw mo sa isang tao/grupo, ayaw mo; ganun lang kasimple ‘yun. Ang isiping may sama ng loob ang isang tao sa iyo dahil ayaw kaniyang kasama ay malaking paghamak sa sarili at kawalan ng sariling disposisyon sa buhay.

Nabubuhay ang tao para sumaya. Nabubuhay ang tao para punan ang mga bagay na nais niyang punan. Hindi hinahanap ang kapanatagan ng isip at kaligayan sa buhay; isa itong ilusyon. Ang kapanatagan ng isip at kaligayan sa buhay ay ginagawa ng tao. Ang aking pag-iwas sa aking mga kamag-anak ay hindi gasgas na dahilan ng pagrerebelde o pagkamuhi sa kanila. Hindi lang ako masaya kapag malapit sila. Nahihirapan lang akong gumawa ng kaligayahan sa buhay kapag nakikita ko sila. Hindi ko lang sila feel. I don't them; I nothing them. Period.

Habang sinusulat ko ito ay masaya kong pinapanood ang mga "golden seals" sa NatGeo. Pwede pala silang lumaki ng ganoon kalaki. At mukha pala talaga silang bear kapag malaki na sila. Ang cute cute. :)

Biyernes ng hapon, napilit ako ng Mama ko na pumunta sa tiangge. Dala si Ruth (ang aking maasahang digicam..and yes, may pangalan talaga, bakit ba?), sinamahan ko si Mama sa “tianggihan.”

Hayaan si Mama at masayang namimili ng mga “pouchy” [pouch bag] para iregalo sa graduating niyang inaanak (o pinsan ko yata o pinsan ko at inaanak niya, hindi talaga ako sigurado.)

Bumili si Mama ng tatlo sa mga ito. Ang kuripot lang. Iisipin ko kung ako ang nagraduate kapag nakita ko ‘yung tatlong pouchy na, “Walanghiya, nag-aral pa ako ng four years, ganito lang ang gift.” Lol

May mga nabili din naman ako. Iilan lang. Ang dami kayang tao dun. Shorts, mumurahing bag. Muntik na akong bumili nung hotdog pillow (or kung ano man tawag dun), kaya lang, sabi ko kay Mama, “Naku, ayaw ko na pala bumili. Nakakahiya, dala-dala ko ‘yan. Eeeewww.” Natawa na lang si Mama, na malamang ay ayaw ding magdala ng ganung kalaking unan. lol

Sa aming pag-uwi ni Mama, nadaan kami sa isang fruit stand. Nahiya lang magpabili si Mama ng grapes sa akin, kasi nagpapanggap talaga ako na wala akong dalang pera ng mga panahon na iyon. Bumili si mama ng iilang apples para kay Tatay (kasi parang batang nagtatampo ang Tatay ko kapag walang pasalubong)

Ito pala ang mangosteen…ahhhh..ganun pala ‘yun. Hindi pala pastries. Saka, mas tama pala ako sa spelling. Kapag binebenta pala ang mangosteen, eh “mangustin” ang spelling, therefore, mas malapit sa “Mang Gustin.” lol

Facts patungkol sa mangosteen:

A fruit of Indian origin, Garcinea mangostana, the size of an orange with thick purple rind and sweet white pulp in segments. A 100-g portion supplies 75 kcal (320 kJ); little vitamin C. (pakitagalog po, kuya.)

Sa harap ng subdivision namin, noong pag-uwi namin, nakunan ko na rin ito (pasintabi po mga kumakain [sa harap ng computer?]):

Matagal ko na talagang pinagtitipan ang advertisement na ito. Nagkalat kasi ang mga ‘to kahit saan sa Angeles City. Nakakadisturb lang minsan, lalo na kung umagang-umaga.

Ang pinagtatakhan ko lang, ganun na ba talaga kalaki ang demand sa septic tank disposal? Kaderder. O siya, magsusuka muna ako. lol

Para sa mga medyo row 4, ganyan po ang itsura ng isang Five Star provincial bus.

Sabado ng umaga, nakakatuwang may hang over ako kahit hindi naman nakarami ng inom noong Biyernes ng gabi. Hindi ako masaya kapag ginigising. Mas hindi ako masaya kapag ginigising ako ng katrabaho para magtrabaho kahit alam kong hanggang Biyernes lang ang trabaho. <3 trabaho in one sentence. Kaching! May Trabaho ka!> Para mapabilis lang kwento, nagtrabaho ako hanggang 3 p.m.

Natapos ang nakakabaliw na pagsusulat at pag-e-edit ng mga write-ups para sa newsletter ng kompanya (na ‘di ko na lang papangalanan para mas sosyal). Hindi na maganda ang pakiramdam ko nang makauwi. Isa lang ang sinabi ko nang makita ko ang sarili ko sa salamin (mga bandang 3:30 p.m.), “Mukha kang pasas!”<raisin po iyon, for the inglesaraus out there.> Dahil sa puyat, dahil sa samalamig na inihain ng aking katrabaho, dahil sa umaga-hanggang-hapon na pagyoyosi para manatiling gising habang nag-e-edit, na-dehydrate yata ako.

3:45 p.m., matapos nakapahabang pagtingin sa salamin at pagkumbinse sa sarili ko na hindi ako mukhang tuyot na dahon nang araw na iyon, naisipan kong mag-sit-ups. Dahil sa inaasahang pag-inom [ng alak] ng marami (at sa simpleng panalangin sa buhay na “mag-inom-inom-ng-alak” at least man lang isang araw sa isang linggo), naghanda naman ako para hindi mapagkamalang lalaking may beer belly.

Para po sa mga bumabasa nito, hindi po malaki ang tiyan ko. Ang pinupunto ko lang po ay, nag-si-sit ups ako para hindi lumaki ang tiyan.

"drawing lang po, joke lang." lol

Parang crocodile 'yung ceramic na hair iron noh?

Ma-explain ko lang. Ang buhay ko <kung mababaw mang pansinin ng marami> ay kadalasang binubuo ng panonood ng DVDs, pagluluto at pagkain ng karne [never gulay], pagtulog, pagkakape kasama ang mga kaibigang kagaya kong probinsiyano na rin ngayon <dahil nagbalik na rin sila ng Pampanga>, paglalaro ng scrabble ng walang habas kasama ang The Probinsyanos, pagkakape sa Trinoma kasama ang isang kaibigan at dating katrabaho sa Makati na itago na lang natin sa pangalang “Venn” [friend], at pagbisita sa mga The Maynilains <na naghihirap na yata at ni hindi ako mabisita sa Pampanga, na hindi naman kalayuan at ni hindi naman kamahalan ang pamasahe sa pagpunta.>

Ang "halos" hangganan ng NLEX, ang hindi kasikatang Mabalacat (Dau) Bus Terminal

Tulad ng dati, dumeretso ako sa Dau terminal, na madalas kong tawaging, “Ang dulo ng NLEX kung papunta ka sa Norte.” Sa Dau terminal dumadaan karamihan ng mga bus na galing Norte <at syempre, ‘yung mga papunta rin ng Norte.> Dulo ng NLEX ay isa pang maiksing exit pagkatapos mo sa Dau Exit. Sandali nga, bakit ko ba pinapaliwanag ang NLEX route? Mabalik sa kwento…

So, ganun na nga, hindi na ako mukhang tuyot na dahon ng mga oras na iyon.

Maraming salamat sa aking makulit at maputlang lay out artist na kinulit ko para i-scan ang bus ticket na ito. Wengay, san na tarbaks [Starbucks] ko?

Nakakatuwa na pagsakay ko ng bus, ako lang ang pasahero ng Five Star Bus na nagbigay sa akin ng ticket # 667443 sa halagang 115 pesos. Ako, ang driver [syempre], at ang kunduktor ng bus, kami lang tatlo ang lulan ng bus na nang mga oras na iyon ay papasok na ng NLEX. Nakakatuwa ang ideya na parang nirentahan ko ang buong bus para ihatid ako ng Trinoma <para makipagkita kay Venn>. Nang mga sandaling iyon, Puro “Wow” at “Omaygaaaaaaddisissopakinameysing!” [lol] lang binubulong ng aking baduy na puso. Kaya lang, bigla na lang akong napraning. Nasa NLEX na kami – kalalagpas lang ng Angeles City exit – nang bigla akong napraning.

“Bakit ako lang mag-isa sa bus na ito?”

“Kini-kidnap ba ako ngayon?”

“Baka naman hold-up ito?”

“Magalit kaya si mamang kunduktor kapag nalamang lowbat ang digicam na dala ko, kung sakali mang masasamang-loob sila at nais nila akong pagnakawan?”

“Pwede kayang magyosi sa loob ng bus tutal ako lang namang mag-isa sa bus – I mean, ako lang naman ang pasahero?”

“Pwede kayang magpa-picture kay mamang kunduktor?”

“Ano kaya pinag-uusapan ng dalawa kapag sila lang dalawa sa NLEX?”

“Seryoso kaya sila noong sabihin nila na mag-ja-Jollibee muna sila [or kami] bago umabot ng NLEX exit?”

“Gusto ko ba talaga ng Jollibee?”

Noong mga oras na iyon ay nakapag-picture na ako para ma-document [kahit wala mang maniwala] na ako lang talagang mag-isa ang pasahero ng <sabay-sabay> “Five Star Bus na nagbigay sa akin ng ticket # 667443 sa halagang 115 pesos.”

Nagpapa-picture ka, eh mukha ka namang kulang sa tulog.. pangatawanan ang pagdodocument.. sige lang, sige lang..

Kung ilang beses lang ay nagmasid ako sa kilos ng dalawa [at sa mga abot-kamay na mga patalim na maaari nilang magamit kung may plano man silang kitlin ang wari kong buhay] <May ganon?> Nawala lang ang pagkapraning ko nang makita ko at mapansin na, mukha namang friendly ang dalawa. Ganun lang kasimple.

Noon na ako naglakas ng loob na busisiin ang hiwaga ng “Five Star Bus na nagbigay sa akin ng ticket # 667443 sa halagang 115 pesos.” <Ang haba lang talaga ng title.>

Ito pala ang siste: Ang original na ruta ng bus ay galing ng kung saan man sa Norte at ang destinasyon ay hanggang Dau terminal lang. At dala marahil ng takot na masesante kung mahuli sa biyahe – dahil pinatawag ang bus sa Cubao terminal – ni hindi na nagawang makapaghanap pa ng ibang pasahero ang dalawa. Ibig sabihin, sinuwerte lang na makasakay ako sa “Five Star Bus na nagbigay sa akin ng ticket # 667443 sa halagang 115 pesos.”

Tingnan mabuti, nasa pinakataas ang Dau NLEX Exit. Para sa kaalaman ng marami, hanggang Pampanga lang po ang NLEX. Kapag nadaan ka sa Tarlac o Pangasinan, hindi na po NLEX 'yun. Ang tawag po dun ay "non-NLEX." lol

Marahil ay “wala lang” ang pagsakay ko sa “Five Star Bus na nagbigay sa akin ng ticket # 667443 sa halagang 115 pesos,” pero ang mahalaga, ang dapat matutunan sa hiwaga ng kapalaran na iginuhit sa iyo ng tadhana ay hindi kami nag-Jollibee.

At ang pinakamakabuluhang pangyayari sa buhay ng isang taong pinupuno ng iba’t-ibang kulay ng bawat nangyayari sa kanya ay mahihigitan lamang KAPAG hindi ka nakidnap o inundayan ngbalaraw habang sakay ng bus na binabagtas NLEX.*

para sa marami pa (ngunit lumang) mga blog entries ng kagaguhan:

http://axis_yuri.blogs.friendster.com/my_blog/