Human Faith is a religious of God (Rab) of humanity (Rabi). The definition of humanity (Rabi) in our faith is the quality of being humane and respectful for life. The Nine Affirmations of human faith are the commandment of God (Rab) of Humanity (Rabi). The crime against the Nine Affirmations is blasphemy and great disrespect for our God (Rab) of humanity (Rabi).

Human Faith is heavenly light of knowledge restriction on sacred light is eclipse on humanity and blasphemy.

1. We believe all people are entitled to freedom, peace and justice. We will do all that we can to see these rights are promoted and protected in the current century.

2. We believe any kind of negative discrimination such as racism, sexism and religious persecution are crimes against humanity. We cannot endorse sole progression of man from animal as it rejects spiritual evolution. We will respect all human kind.

3. We believe in freedom of the press and object to media censorship. We believe we have the responsibility to stay informed and the right to have resources for this available without restrictions.

4. We reject war, terrorism and arms build ups as they are plagues on mankind and the environment.

5. We support and encourage efforts to preserve and protect the environment. Air and water pollution, unbridled harvesting of fossil fuels and loss of habitat need to be stopped. We are commit to do our part by recycling and curbing wasteful habits. We recognize our responsibility to future generations in this regard.

6. We believe we must provide education worldwide in health and family planning. We must foster respect for life and accept responsibility for the offspring we create. Programs facilitating border less adoptions need to be encouraged.

7. We believe everyone is entitled to a good quality of life including clean water and air, energy availability for home and commerce and a healthy diet. Every nation and its leaders must be accountable that these needs are met.

8. We will respect all life including animal rights and insist on their protection and humane treatment in food preparation entertainment and sports.

9. We are honest in all our dealings and we respect the dignity of others. We will instill these beliefs in our children in order to promote happiness and peace.

Human faith religion starts from the premise of humanity which is more than a physical face and biological organism. It is the religious consciousness in which matter of human soul is in the prison camp of human body. It is a wisdom that can only be obtained from the nature of God (Rab). It is a stage of awareness where purity of living in the physical senses without bias. Human faith is the last stage of human evolution. The fundamental links in our spiritual and material evolution that changed us from violent to sober human being is the element of love . We know this element of love was created before the universe for human evolution and it can not be separated from the soul .True love (Rabi) is part of human soul in which strong devotion is created for another soul in environment where matter meet for human evolution . This element is not part of sexual desire nor matter of modernizations symbols of "Holy Pleasure" neither romance. This power of love is to teach respect of humanity .It is the power that controls the universe. When a baby cries the power of love force mother to nurse the baby. This is the same force when chicks open their eyes in the egg shell the same element forces them to use the beak to break the shell and fallow the mother nature. Human faith religious is a public school for humanity (Rabi) .The leisure of learning truth, honesty and freedom. It is the eminent brain (Rabi) for batter society and the library of knowledge. It is the sacred water of life that emerges with the seven colors of human diversity to dissolve racism. Human life is spiritual force of affirmations in which nine sisters are the museum of humanity (Rabi). It is the religious in which muses is dedicated to the nine affirmation of human faith. The new principle in genetic segregation can grow better sex, height and color but with natural theological law of dominance can produce better psyche. Protein structure in human genes are playing vital important role for evolution from the beginning of the human faith of Adam for humanity. It is supernatural activity of chemical mutation based on theology. The rule of nature has shown better result for the offspring we create with the family values that are based on some kind of theology.

The posture of humanity (Rabi) needs direction of love (Rabi) to cure qualm and hate hypocrisy from monotheism and polytheism. The zeal of humanity is to diminish symbolism to prevail freedom from labyrinth ideologies of religious and political leaders for peace. We all human beings are the heart of humanity (Rabi) in which human faith religious is the xylem to dissolve distastefulness from monotheistic and polytheistic faiths. Humanity (Rabi) is theological evolution and logical process of supernatural system of Supreme Being, the theory of human faith religious is philosophy to evolve that human embryology is theological evolution and consciousness of supreme power (Rab). Human faith teaches not only moral values it can give realistic purpose of achieving complete fulfillment of internal life. The spiritual change from loneness to loveliness is based on love by giving unlimited trust in God (Rab). Human mind is miracle of Supreme Being when we struggle to boil it at luck warm temperature of wisdom to understand fundamental of life by reading (Rabi). The ever lasting stage of satisfaction for mind is to reach Supreme Being before death. The journey of memories can be pleasant with nine affirmations of human faith. We believe that it is time to joggle every conscious to show them that human mind is superior matter not material. The festival of life can be celebrated with wisdom of human faith knowledge once we realize that we all are part of the superior race. It advocates spiritual and moral principles on very high scales for the longest term in human history. It is time to modernize our faith by adopting true faith and educate mankind in accordance with basic principle of life. Our vision is to introduce true human religion by mobilizing communities and faiths around the world to improve people's lives .Our mission is to strength the bond of humanity (Rabi) by introducing human faith religion. Human faith is a religious of Adam's monotheistic faith and knows that God (Rab) is the creator and overseer of the universe at all the time and all matters. The waves of fresh air with small particles full of wisdom and oxygen of (Rabi) are in the air it is just matter of time when they touch the brain to change the heart.

IN GOD (Rab) WE TRUST WE HAVE FAITH IN HUMANITY (Rabi).

Rabi has many meaning in our language.

1. Rabi is Book of Human Faith.

2. Rabi is brain.

3. Rabi is humanity.

4. Rabi is our tongue.

Human Faith is a religious of God (Rab) of humanity (Rabi). The definition of humanity (Rabi) in our faith is the quality of being humane and respectful for life. The Nine Affirmations of human faith are the commandment of God (Rab) of Humanity (Rabi). The crime against the Nine Affirmations is blasphemy and great disrespect for our God (Rab) of humanity (Rabi).

Human Faith is heavenly light of knowledge restriction on sacred light is eclipse on humanity and blasphemy.

1. We believe all people are entitled to freedom, peace and justice. We will do all that we can to see these rights are promoted and protected in the current century.

2. We believe any kind of negative discrimination such as racism, sexism and religious persecution are crimes against humanity. We cannot endorse sole progression of man from animal as it rejects spiritual evolution. We will respect all human kind.

3. We believe in freedom of the press and object to media censorship. We believe we have the responsibility to stay informed and the right to have resources for this available without restrictions.

4. We reject war, terrorism and arms build ups as they are plagues on mankind and the environment.

5. We support and encourage efforts to preserve and protect the environment. Air and water pollution, unbridled harvesting of fossil fuels and loss of habitat need to be stopped. We are commit to do our part by recycling and curbing wasteful habits. We recognize our responsibility to future generations in this regard.

6. We believe we must provide education worldwide in health and family planning. We must foster respect for life and accept responsibility for the offspring we create. Programs facilitating border less adoptions need to be encouraged.

7. We believe everyone is entitled to a good quality of life including clean water and air, energy availability for home and commerce and a healthy diet. Every nation and its leaders must be accountable that these needs are met.

8. We will respect all life including animal rights and insist on their protection and humane treatment in food preparation entertainment and sports.

9. We are honest in all our dealings and we respect the dignity of others. We will instill these beliefs in our children in order to promote happiness and peace.

Human faith religion starts from the premise of humanity which is more than a physical face and biological organism. It is the religious consciousness in which matter of human soul is in the prison camp of human body. It is a wisdom that can only be obtained from the nature of God (Rab). It is a stage of awareness where purity of living in the physical senses without bias. Human faith is the last stage of human evolution. The fundamental links in our spiritual and material evolution that changed us from violent to sober human being is the element of love . We know this element of love was created before the universe for human evolution and it can not be separated from the soul .True love (Rabi) is part of human soul in which strong devotion is created for another soul in environment where matter meet for human evolution . This element is not part of sexual desire nor matter of modernizations symbols of "Holy Pleasure" neither romance. This power of love is to teach respect of humanity .It is the power that controls the universe. When a baby cries the power of love force mother to nurse the baby. This is the same force when chicks open their eyes in the egg shell the same element forces them to use the beak to break the shell and fallow the mother nature. Human faith religious is a public school for humanity (Rabi) .The leisure of learning truth, honesty and freedom. It is the eminent brain (Rabi) for batter society and the library of knowledge. It is the sacred water of life that emerges with the seven colors of human diversity to dissolve racism. Human life is spiritual force of affirmations in which nine sisters are the museum of humanity (Rabi). It is the religious in which muses is dedicated to the nine affirmation of human faith. The new principle in genetic segregation can grow better sex, height and color but with natural theological law of dominance can produce better psyche. Protein structure in human genes are playing vital important role for evolution from the beginning of the human faith of Adam for humanity. It is supernatural activity of chemical mutation based on theology. The rule of nature has shown better result for the offspring we create with the family values that are based on some kind of theology.

The posture of humanity (Rabi) needs direction of love (Rabi) to cure qualm and hate hypocrisy from monotheism and polytheism. The zeal of humanity is to diminish symbolism to prevail freedom from labyrinth ideologies of religious and political leaders for peace. We all human beings are the heart of humanity (Rabi) in which human faith religious is the xylem to dissolve distastefulness from monotheistic and polytheistic faiths. Humanity (Rabi) is theological evolution and logical process of supernatural system of Supreme Being, the theory of human faith religious is philosophy to evolve that human embryology is theological evolution and consciousness of supreme power (Rab). Human faith teaches not only moral values it can give realistic purpose of achieving complete fulfillment of internal life. The spiritual change from loneness to loveliness is based on love by giving unlimited trust in God (Rab). Human mind is miracle of Supreme Being when we struggle to boil it at luck warm temperature of wisdom to understand fundamental of life by reading (Rabi). The ever lasting stage of satisfaction for mind is to reach Supreme Being before death. The journey of memories can be pleasant with nine affirmations of human faith. We believe that it is time to joggle every conscious to show them that human mind is superior matter not material. The festival of life can be celebrated with wisdom of human faith knowledge once we realize that we all are part of the superior race. It advocates spiritual and moral principles on very high scales for the longest term in human history. It is time to modernize our faith by adopting true faith and educate mankind in accordance with basic principle of life. Our vision is to introduce true human religion by mobilizing communities and faiths around the world to improve people's lives .Our mission is to strength the bond of humanity (Rabi) by introducing human faith religion. Human faith is a religious of Adam's monotheistic faith and knows that God (Rab) is the creator and overseer of the universe at all the time and all matters. The waves of fresh air with small particles full of wisdom and oxygen of (Rabi) are in the air it is just matter of time when they touch the brain to change the heart.

IN GOD (Rab) WE TRUST WE HAVE FAITH IN HUMANITY (Rabi).

Rabi has many meaning in our language.

1. Rabi is Book of Human Faith.

2. Rabi is brain.

3. Rabi is humanity.

4. Rabi is our tongue.

"Damn!"

Lalo pa niyang binilisan ang pagmamaneho. Wala siyang pakialam kung over speeding na siya. Ang importante ay mailabas niya ang galit at magbalik sa katinuan ang isipan niya.

Hindi siya matatahimik hangga't nabubuhay ang Ballerina'ng 'yon. Ito lamang ang makapagsasabi sa kanya ng totoong nangyari sa kapatid niya.

Umiingit ang gulong ng bigla niyang ipreno ang kotse. "Damn!"

Nang tumigil ang kotse ay mariing hinampas ang manibela bago yumuko doon. Hindi mawaglit sa isipan ang anyo ng kapatid. Kahit sa panaginip ay hinihingi nito ang tulong niya. "Damn it Ingrid! Ginagawa ko ang lahat!"

Dinalaw niya ang puntod ng kapatid. Humingi siya ng tawad sa hindi niya pagtupad na patayin si Ballerina. Ngunit muli siyang nangako na hindi siya titigil hangga't hindi siya nakakapaghiganti sa taong pumatay dito.

Huminga siya ng malalim nang pilit na bumabalik ang alaalang iyon sa isipan niya. Pumikit siya. Anumang pigil niya sa sarili ay muling nagbalik sa kanya ang mga pangyayari.

Nagpunta siya sa apartment nito dahil sa ipakikilala ng kapatid ang new boyfriend nito. Nagtaka siya kung bakit walang sumasagot sa pagtawag niya gayong bukas ang mga ilaw. Umalis marahil ang kapatid kasama ang boyfriend nito at naiwang nakabukas ang mga iyon. Tumingin siya sa kanyang relo. Alas-onse. Ang usapan nila ay alas-nuebe. Ngunit dahil sa dami ng trabahong ginawa niya sa sariling apartment kagabi ay tinanghali siya ng gising. Nagtuloy na siya sa loob. Doon na lamang niya hihintayin ang kapatid. Pagpasok niya sa apartment ay sinalubong siya  ng malakas na musikang nanggagaling sa stereo. Napailing siya. Nilapitan niya ang stereo at ini-off. Tumahimik ang paligid. Huminga siya ng malalim. May nararamdaman siyang kakaiba sa paligid. Hindi naman ganito ang pakiramdam niya sa tuwing pupunta siya sa apartment ng kapatid.

Huminga siya ng malalim sa muling pagkadama ng paninikip ng dibdib. Ipinagkibit-balikat niya ang nararamdaman bago tumuloy sa maliit na kitchen. Ang balak niyang pagkuha ng tubig ay naudlot ng makita ang mga platong pinagkainan nila kagabi.

"Ingrid.." napapailing niyang bigkas sa pangalan ng kapatid. Paano niya maiiwan mag-isa ang kapatid kung isip bata pa rin ito at walang alam sa gawaing bahay?

Isa-isa niyang iniligpit ang mga ito at inilagay sa sink. Kumuha siya ng baso sa cabinet sa itaas ng kitchen sink at nagsalin ng tubig mula sa pitcher na nasa dining table. Napakatahimik ng bahay. Hindi siya sanay sa ganitong katahimikan. Inilibot niya ang paningin sa buong bahay. Kumpleto ito sa gamit. Ang apartment na ito ng kapatid ang tanging naiwan ng kanilang mga magulang. Hinayaan niyang si Ingrid na ang gumamit ng apartment dahil madalas naman wala siya at nagpupunta sa ibang lugar.

Nakaramdam siya ng mahinang kaluskos. Nangunot ang noo niya. Sa sobrang tahimik ng paligid ay lumalakas sa pandinig niya ang mahinang kaluskos na iyon. Nagmumula sa itaas. Tila lagaslas ng tubig ang naririnig niya. Nagmumula sa silid ng kapatid. Kung gayon ay nasa itaas ang kapatid niya. Ibinaba niya ang baso sa mesa at pinuntahan ang kapatid.

Kinatok niya ang pinto ng makarating sa silid nito. Isang warning knock bago niya binuksan ang pinto.

"Ingrid.." Tawag niya sa kapatid. Naririnig na niya ng malakas ang lagaslas ng tubig mula sa banyo.

Nahinto siya sa paghakbang ng may matapakang malagkit sa sahig. Nagtatakang hinagilap niya ang switch ng ilaw na nasa kaliwang dingding na malapit sa pinto. Agad na lumiwanag sa silid. Napamura ng matitigan ang nasa sahig.

"What is this?"

Wala sa loob na inilibot ang paningin sa paligid. Maraming dugo ang nagkalat sa kama. Hinayon ng mga mata ang dugong papunta sa banyo.

"Ingrid!"

Agad niyang pinuntahan ang bathroom ng kapatid. Napaupo siya ng madulas sa dugo. Nanginginig niyang hinawakan ang nagkalat na dugo sa sahig. Ayaw niyang isipin na kay Ingrid ang dugong 'yon. Imposible! Hindi niya kayang tanggapin iyon!

Nakita niyang may maitim at mapulang bagay na nakadikit sa shower curtain ng bathtub. Unti-unting humuhulagpos ang maitim na bagay na iyon sa pulang mantsa sa kurtina. Tila isang mabigat na bagay ang nagpaapaw sa tubig na nasa bathtub. Tumayo siya at nanginginig na pabiglang hinawi ang kurtina.

"I-Ingrid!"

Buhok ng kapatid ang maitim na bagay na 'yon. Lumubog na ito sa bathtub. Agad niya itong iniahon sa tubig na nahaluan na ng maraming dugo. Namanhid ang buo niyang katawan ng makita ang anyo ng kapatid. May tama ng baril sa pagitan ng mga mata nito. Nakabuka ang bibig at dilat ang mga mata. Hindi niya mapigilan ang manginig. Nanghina siyang napaupo sa sahig kasama ito. Anong nangyari? naguguluhang tanong niya sa sarili.

Hindi niya mapaniwalaan ang nakikita. Patay sa harapan niya ang nag-iisa niyang kapatid. Pero bakit?

Tumingin siya sa mukha ni Ingrid. Tila nagmamakaawa ito sa kanya. Hinawakan niya ang maputla na nitong pisngi.

"Ingrid..what happened?"

Hinawi ang buhok na tumatabing sa mukha ng kapatid. Nagsimula ng magtubig ang mga mata niya. Marahang hinaplos ang mukha nito. Bakit? Kahapon lang ay masaya ito. Anong nangyari? Paanong nangyaring patay ito sa harapan niya?

"I-Ingrid..."

Nanginginig niyang mahigpit na niyakap ang wala ng buhay na katawan ng kapatid. Hinayaan niyang maghalo ang mga butil ng luha niya sa dugong tumutulo buhat sa katawan nito. Yumuyugyog ang mga balikat niya sa paghagulgol.

"Anong nangyari? Bakit kailangan ipapatay si Ballerina?"

"Ako ang sagutin mo." mahina ngunit mariin nitong sagot sa kanya. Halos itabing na sa mukha ang suot na sumbrero. "Paano nalaman ng C5G ang ginawang pagpapakasal ni Laughing Bear?"

Nagkibit-balikat si Arthur. "I have no idea." totoong sagot niya. "Alam mong maraming magagaling na researcher ang kompanya. Hindi lang ikaw." humila ng silya at naupo paharap kay Reduce. Ipinatong ang dalawang braso sa mesa.

Nagbuntong hininga ito. "Alam ko 'yon!" paangil nitong sagot. "Pero itinago ko 'yong mabuti."

"Nakakasiguro ka ba?" pang-uuyam niya. " sulat ni Woody Bear ang natanggap namin ni P."

"Merde!" Mahina itong napasuntok sa mesa. At tumingin sa kanya na hindi makapaniwala.

Bahagya siyang natawa. "Don't blame yourself."

Nangunot ang noo nito. May galit sa tinig nito ng magsalita. "Bakit parang hindi ka nag-aalala? Papatayin nila ang matalik mong kaibigan. Nakukuha mo pang tumawa."

"Je sais." nakangiti niyang sagot.

Tinitigan siya nito. Napailing bago ngumiti. "Hanggang ngayon hindi ko pa rin mapasok ang utak mo."

"I've talked to Ballerina this morning."

"And?" naghihintay ito sa mga sasabihin pa niya.

"And I offered him my preposition."

"And?"

Huminga siya ng malalim. Handa siya sa anumang mangyayari sa ginawa niyang desisyon. Ang mahalaga ay ang kaligtasan nina Junifer at Parc. "And I know that he will accept that."

"What kind of preposition or should I guess?" nakatiim ang mukha nito, kahit hindi na ito magtanong ay nakikita sa mukha niya ang kasagutan.

"My life." mahina ngunit mariin pa rin niyang sagot.

"Bullshit!" mahinang mura nito. "Hindi ako makapaniwalang wala man lang ako nagawa para pigilan ka." Isinandal nito ang likod sa sandalan ng upuan.

"Sa ibang pagkakataon Reduce hihingiin ko ang tulong mo. Sa ngayon ang mahalaga sa akin ay ang kaligtasan ni Ballerina."

Kinuha ni Reduce ang notebook style laptop nito sa knapsack bag nito na nasa ilalim ng mesa.

"Hindi na nagugustuhan ng board ang mga transaksyones na ginagawa ni Ballerina sa ibang mga share holders ng kompanya. Masyado na raw siyang nagiging mabait. Kailangan daw ay bigyan ng leksyon si Ballerina. Pauvres il!" Iniharap nito sa kanya ang laptop at ipinakita ang mga sister company ng C5G. Hindi siya nagaksayang tingnan man lamang iyon. " Hindi rin niya inaasahan na malalaman ng kompanya ang pagiging 'Angel' niya sa samahan. Ang pagtatago niya ng sekreto sa C5G ang dahilan kung bakit siya ipapatay. May balitang marami na siyang naibibigay na impormasyon sa kalabang Kompanya."

Mahinang tugtog na nanggagaling sa stereo ang naging pagitan sa pananahimik nila.

"Anong naiisip mong paraan?"

"Aucun." umiling pa ito. "Matigas si Ballerina. Nakahanda raw siya sa mangyayari. Masyadong mataas ang pride ng lalaking 'yon!"

Bahagyang natawa si Arthur. Parehong temperamental ito at si Ballerina kaya hindi magkasundo. "Pero hindi naman natin hahayaan na mangyari 'yon 'di ba?"

"Naturellement! Kahit saksakan ng pride 'yon, hindi ko naman siya hahayaan na mamatay siya ng paganoon lang. After all malaki ang utang na loob ko sa kanya."

Tumayo siya. "Partons! Puntahan natin si Ballerina." Humakbang na siya palabas ng coffee shop.

"Sure."

Inilagay muna ni Reduce ang laptop sa knapsack bag nito bago sumunod kay Arthur.

Sa building ng isa sa mga sister company  ng C5G. Hindi inaasahan ng sekretarya ni Ballerina ang biglang pagpasok ng lalaki sa opisina nito. Hindi na ito nakagalaw ng tutukan ito ng baril. Ngumiti ang lalaki bago ipinutok ang baril. Walang buhay at dilat ang mga matang sumubsob ang matandang babae sa mesa nito.

Tinitigan muna ng lalaki ang nagkalat na dugo sa mesa bago balewalang naglakad sa nakasarang pinto ng private office ni Ballerina. Nakiramdam bago sumandal sa puting pader. Marahang binuksan ang pinto ng isang kamay. Automatic na bumukas ang ilaw at napamura ng makitang wala nang nadatnan na Ballerina sa loob.

"Bullshit!"

Agad na pinindot ang communication device na nakakabit sa kaliwang tainga nito. "He's not here. Nakatakas siya. Search the whole building!"

Napasandal siya sa salaming dingding. Nakatuon ang paningin niya sa marmol na sahig ngunit wala doon ang isip niya. Puno ng takot ang nasa loob ng dibdib niya. Hinawi ang buhok na tumatabing sa mga mata. Humigpit din ang hawak niya sa kanyang shoulder bag. Ikinikiskis ang dulo ng rubbershoes sa sahig. Paulit-ulit na tinatanong ang sarili kung bakit hinayaan niyang mawala sa kanya ang lalaking pinakamamahal at sundin ang kagustuhan ng papa niya para lamang tanggapin siyang anak nito. Nagbuntong hininga siya. Sinagot na rin niya ang mga tanong niya.

Noon pa man wala na siyang makitang pagmamahal mula sa ama. Tila nasusuklam ito sa kanya kapag nakikita siya. Ginawa niya ang lahat makuha lang ang loob nito ngunit wala pa rin nangyari. Hindi pa rin siya itinuring nito bilang anak. Ngayon siya nagsisisi dahil mas pinili niya ang kanyang papa. Hindi na niya alam kung ano pang pwede niyang gawin upang---

Bumukas ang pinto. Lumabas siya at dali-dali niyang pinuntahan ang sekretarya ng papa niya. Nakasalubong niya ito na kalalabas lang buhat sa conference room.

"Bonjour, Madame Elize!" bati niya sa matandang sekretarya. "Nasa loob ang papa?"

Tumango ang sekretarya. "Katatapos lang ng meeting. Nasa loob pa ang papa mo. May kausap--"

"Merci, Madame Elize."

Hindi na niya tinapos ang mga sasabihin pa nito. Mahalaga ang sadya niya sa kanyang papa. Hindi na siya nagaksayang kumatok pa. Agad na niyang binuksan ang pinto.

Nanlaki ang mga mata niya ng dulo ng baril ang sumalubong sa kanya.

"Qui etes vous?"

Isang boses. Mapanganib na tinig ang nahimigan niya sa tanong na iyon. Tumingin siya sa nagmamay-ari ng boses. Matalim ang mga mata nitong sinalubong ang tingin niya.

"Who are you?" paguulit na tanong nito sa kanya.

"What are you doing here, Sylvia?"

Nang marinig niya ang tinig ng kanyang papa ay sumingkit ang mga mata niya. Nabuhay ang galit sa loob niya. Tinabig niya ang baril ngunit nanatiling nakatutok sa kanya ang dulo niyon at handang iputok sa kanya sakaling magkamali siya ng kilos. Tiningnan niya ng matalim ang lalaki. Ngunit wala man lang itong naging reaksyon.

"Nabalitaan kong may pinakasalang ibang babae si Laughing bear, Papa."

Hindi niya napansin ang pagtikhim ng papa niya. Ang napansin niya ay ang pagdilim ng mukha ng lalaking nasa harapan niya.

"It's alright Polar bear. Ibaba mo na ang baril mo. She's not dangerous. She's just a kid." Balewalang sabi ng kanyang papa.

Talagang bata at mahina ang tingin sa kanya ng kanyang papa. Tumaas ang kilay niya ng hagurin siya ng tingin ng lalaki na tila ba wala siyang suot na damit. Ngumiti ito ng bahagya ng magbalik ng tingin sa mukha niya.

"I don't think so..." bulong nito bago ibinaba ang baril.

"Ce qui?!"

Hindi siya pinansin nito. Lumingon sa papa niya." We can talk again tomorrow." sabi nito bago lumabas ng conference room.

Nasundan niya ng tingin ang papalayong lalaki. Kakaiba ang naging paghagod ng tingin nito sa kanya. Katulad ng mga tingin ni Laughing bear nung una niya itong makita. Wala sa loob na hinila pababa ang tunikang suot.

"What are you doing here, Sylvia?"paguulit na tanong sa kanya ng kanyang papa.

Tumingin siya dito. Nakaupo ang papa niya sa swivel chair na parang pag-aari nito ang buong mundo. Agad niyang napuna na marami ng puti ang buhok nito. Ngunit taglay pa rin nito ang mapanganib na aura. Maraming nagsasabing ang papa niya ang demonyo sa business world. Kaya nitong paikutin sa mga palad ang mga taong nakapaligid dito. Hindi nito hahayaang maisahan ng kahit na sinuman. Isa na siya sa mga iyon. Wala itong puso, napatunayan na niya iyon. May butil ng luhang sumungaw sa mga mata niya. Agad na niya iyong pinahid bago huminga ng malalim.

"Papa, Sabihin mong kalokohan lang ang lahat ng ito. Sabihin mong walang pinakasalang babae si Laughing bear."

Naiiling ang kanyang papa. "Hanggang ngayon, hindi pa rin mawala ang pagkahibang mo sa lalaking 'yon." malamig na sagot nito. May kinuhang folder sa harapan ng mesa nito at inihagais sa harapan niya. "Hayan ang ebidensya. Tingnan mo."

Nagkalat ang mga ito ng bumagsak sa sahig. Kinuha niya ang isang papel na malapit sa kanya. Nabasa niya ang marriage certificate na nagpapatunay na may pinakasalan ngang babae si Laughing bear.

"Nandiyan din ang mga detalye ng kasal. May naging espiya ako sa kasalang iyon at nakuhanan niya ng video ang kasal ni Laughing bear...and that was two days ago. Rehistrado na ang marriage cerificate nila. Wala ka ng magagawa."

"Gusto kong makita ang video papa." mahina ngunit mariin niyang sabi sa ama. Para siyang pinatay sa mga sandaling iyon. Pinangangapusan siya ng hininga. "Gusto kong makita...ang video ng pagpapakasal ni Laughing bear." Halos pumiyok na siya sa pagpipigil na huwag mapaiyak.

Naiiling na tumayo sa swivel chair si Charles Gervaise. Hinila papasok ang anak bago isinara ang pinto. Hindi pa rin natuto ang anak sa mga pahirap na ginawa niya dito. Hindi pa rin ito nasuheto ni Rowena. Matigas pa rin ang ulo nito. Hindi pa rin ito marunong makinig. Mahigpit na hinawakan sa braso ang anak. Nagpipigil na huwag magalit na nagsalita. "Gusto mo pa bang pasakitan ang loob mo? Ano pang magagawa mo kung kasal na si Laughing bear sa ibang babae?"

Puno ng hinanakit ang nakita niya sa mga mata ng anak. Binitiwan niya ito. Huminga ng malalim.

Pinahid ni Sylvia ang umalpas na luha sa mga mata. Matigas talaga ang puso ng kanyang papa. "Gusto kong makita ang video papa...please!"

"Nonesense!" sigaw na ng papa niya. "Kahit kailan pareho kayo ng mama mo!"

"Hindi kami magkapareho ni mama. Hindi na ako magiging sunud-sunuran sa'yo. Alam ko na ngayon kung ano ang gusto ko. At hindi mo na ako mapipigil. Hindi ko hahayaang mawala sa akin si Laughing bear."

Tinitigan siya ng masama ng kanyang papa. Anuman sandali ay babalian na siya nito ng leeg kung magbabanggit pa siya ng tungkol kay Laughing bear. Pero wala na siyang pakialam doon. Gawin na nito ang lahat, pero hindi na siya papipigil pa dito. "I'm pregnant papa at si Laughing bear ang ama. Mahigit tatlong buwan na. Kaya hindi ko hahayaan na mapunta siya sa babaing 'yon. Ipapawalang bisa ko ang kasal nila. Alam kong napilitan lang siyang pakasalan ang babaing 'yon dahil ang akala niya ay tuluyan ko na siyang iniwan ng magpunta ako sa pilipinas."

"Ce qui? Ang akala ko'y...Merde!" galit na galit na sigaw ng kanyang papa ng makita ang ginawa niyang pagngiti. "Hindi ka pala sumunod sa akin. Nakikipagkita ka pa rin pala sa lalaking 'yon. Mapapatay ko ang Laughing bear na iyon!"

"Ako ang makakalaban mo kapag ginawa mo 'yon papa." may galit sa tinig niya ngunit hindi 'yon pinansin ng kanyang papa.

"Hindi ko ito mapapalampas Sylvia." nanggigigil nitong sabi. Hindi makapaniwalang naisahan ito ng anak. "Kahihiyan ng pamilya ang nangyari sa'yo. Masisira ako sa mga kasosyo ko sa negosyo. Ano nalang ang sasabihin nila sa akin?"

"Hindi mangyayari 'yon papa. Muli kong ibabalik ang pagmamahal sa akin ni Laughing bear."

"Non." mariing tanggi ng kanyang papa. "Hindi ko mapapayagan ang gusto mo mangyari. Hindi ang lalaking 'yon ang magmamana ng mga pinaghirapan ko."

"Siya ang gusto ko. Ang minamahal ko." giit niya sa ama.

"Hindi ang Laughing bear na 'yon!" patuloy ito sa mataas na boses. Huminga ng malalim. Kailangan nitong kumalma. Hindi ito dapat magalit ng husto dahil masisira lalo ang binabalak nito para sa anak. Muli itong huminga ng malalim.

"Gagawin ko ang lahat papa."

Sa pagkabigla niya ay humalakhak ang kanyang papa. Para na naman itong demonyo sa paningin niya. May binabalak na naman ang kanyang ama.

"Anong binabalak mo papa?" naisatinig niya ang iniisip.

"Nandito ka na rin lang, sasabihin ko na sa'yo ang naging meeting ng board kanina." Ngumisi ang kanyang papa. "Maganda sa negosyo natin ang pagsanib ng kompanya ni Clovis Gascon. Mapapasaakin ang kabuuan ng negosyo niya kung ipapakasal ko kayo ng kanyang anak."

"Pas vous defi!"

Why not speak out
among the silently praying?
Consider the futility of quiet.
This is my thought:
That healing is active,
This is my belief:
That the unspoken is unknown,
This is my hope:
That knowledge is strength.
I remember lives taken,
Lives risked and lost,
Tears shed unashamedly,
The surviving world in an embrace
Like at the end of a long slow dance;
The dancers tired and leaning
On each other for support,
The musicians waiting to pack up,
The dancers clinging and closing their eyes, exhausted,
But wishing for just one more song...

Geoffrey Paul Gordon grew up in New York City and attended the Ethical Culture Schools and Columbia and New York Universities. He is an award-winning playwright and has been teaching in the Arts and Humanities since 1980.

Agad na sumilay ang ngiti sa mga labi ng matabang lalaking nakaupo sa swivel chair. Naiiling si Arthur. Sa tuwing pupunta siya sa opisina nito, hindi niya man lang ito nakitang tumayo sa swivel chair nito. Tila nakadikit siya sa silyang iyon.

Pinagmasdan niya ang kaharap. Inaayus-ayos nito ang nagusot na buhok dahil sa hanging pumapasok sa bintana. Wig lamang ang buhok nito. Dahil simula pgkabata ay di na ito tinutubuan ng buhok.
Magmumukha itong humpty-dumpty kung walang wig na suot. Nakalubog kasi ang leeg nito dahil sa sobrang katabaan at mataas ang mga balikat.

Pantay-pantay ang yellowish na ngipin nito. Naka-coat and tie na ang polo sa loob ay hindi na maibutones dahil sa laki ng tiyan nito. Kung tumingin ito sa kanya sa paraang sing liit lang siya ng langgam. Ngunit kabisado niya ang CEO ng C5G. Alam niya na madali niya itong makukumbinsi sa mga gusto niya.

Kumuha ito ng tabako sa chest drawer at iniabot sa kanya.

"Comment allez-vous, Skinny bear?" mahina nitong pangangamusta sa kanya.

Naupo siya sa arm chair na nasa harapan ng mesa nito."Je vais tres bien, merci..." pang-iinsultong sagot niya. "Not so damn good!" paangil siyang sumagot ng totoo ng makitang seryoso ang kaharap.

"I know." mahina nitong pag sang-ayon. bago itinukod ang dalawang braso sa mesa.

Naiirita siya sa pinapakitang pagkakalmado ng kaharap."Don't look at me as if Im an asshole that did'nt warn laughing bear."

"Ginawa mo nga ba, Skinny Bear?"

"Merde!" bago siya huminga ng malalim. "Hundred times. But still, he did'nt listened. He loves her."

"Fuck love, eh?"

"Whatever you say. Ang gusto ko lang pabayaan mo na si Laughing Bear. Ako ng bahala sa lahat. Walang makakalabas na impormasyon. Ako mismo ang pipigil sa kanya kung gawin man niya 'yon. which I doubt."

"Anong kapalit, Skinny Bear? Alalahanin mong buhay ni Laughing bear ang nakataya."

"J' savoir." Tumaas ang kilay nito sa paghihintay sa susunod na sasabihin niya. Huminga siya ng malalim.

" Ma vie." mahina niyang sagot.

Sa pagkabila niya ay tumawa ang kaharap. "Quel dommage!" umiling iling ito."You wanna exchange your life to his, is he that special or that's what he wants for you to do?"

"Non..." maikli niyang sagot.

"So what's the reason then?"

Hindi siya sumagot. Maari na nitong isipin ang gusto nitong isipin. Hindi importante 'yon sa kanya. Matiim siyang tinitigan nito bago ngimiti.

"So that girl, eh? You do this for that filipina girl."

Tumalim ang mga mata niya."Nonya..."

"Skinny bear, you know what happen every time you are involve with girls. You are out of your control and you are out of your mind." bahagya itong tumawa. "At nangyayari na naman ngayon sa'yo. Why you always trust a woman, Skinny bear? They are some kind of virus that can ruin your entire life. "

"She's not. We. We've ruined her life." Huminga siya ng malalim. "Pabayaan mo na si Laughing bear na lumagay sa tahimik, Ballerina. Nangako siyang wala siyang pagsasabihan ng mga nalalaman niya."

"Wala akong tiwala sa salita, Skinny bear. Pwede niyang sirain ang pangako niya."

Ngumiti siya ng mapakla. "I thought you've known Laughing bear. Tsk, Hindi siya tanga, Ballerina. Hindi niya isasakripisyo ang mag-ina niya para sa mga walang kwentang impormasyon."

Tinitigan siya nito. Muli siyang nagsalita sa ilang segundong katahimikan. "Mahalaga sa amin ni Laughing bear ang salita, Ballerina. Hindi kami sumisira sa pangako."

Huminga ito ng malalim."Pag-iisipan ko." mailki nitong sabi. Kapagkuwan ay my kinuha sa chest drawer nito. " Your mission..." Inilapag sa mesa.

Natatawang kinuha niya sa mesa ang folder na naglalaman ng lahat ng info tungkol sa target. "Napakalaki ng opisina mo pero walang kalaman-laman. Do you practice ballet here, Ballerina?"

"Get out of my office now." my diin na utos nito bagamat mababa ang boses.

"Just kid! Dont fuss. Think about my prepositon." Nagsalute pa siya bago lumabas sa opisina nito.

"Damn that kid."natatawang bulong sa sarili, nang may naalalang gawin na kanina pa nasa isip."Ok, let me take some infos about this filipina girl." nagsimula itong magpipindot sa touch screen digicomputer sa ibabaw ng mesa nito.

Pagsakay ni Arthur sa red jaguar ay napuna niya na umiilaw ang cellphone na iniregalo sa kanya ni Junifer noong huling birthday niya. Nangingiti siya. Tiyak niyang nagkatampuhan na naman ang dalawa kaya siya tinatawagan nito.May voice mail siya galing dito. Nagmamadali niyang pinakinggan ang voice mail message pero ganoon na lamang ang pagkadismaya niya ng marinig ang boses ni Reduce.ang researcher ng C5G.

Hindi na sana niya gusto pakinggan ang voice message pero nahinto siya sa pagpindot ng marinig niya ang huling panagalang binanggit nito. Tinawagan niya si Reduce at ilang segundo rin siyang naghintay sa pagsagot nito.

"Anong ibig mong sabihin? Bakit kailangan patayin si Ballerina?"

Naghintay siya sa isasagot nito. Ngunit buntong hininga lang ang naririnig niya mula dito."Que?!" sigaw na niya sa pagkainip.

Sinabi nito na hindi sila maaring magusap sa telepono. Makikipagkita ito sa kanya ngayon din. Ibinaba niya ang cellphone sa front seat at agad na pinaharurot ang kotse papunta sa lugar na sinabi nito.

"Hindi pwede mangyari ito, A. Hindi ko mapapayagan!" namumula ang mukha ni Parc sa galit.

"Sinabi ko na naman sa'yo, malalaman at malalaman nila. Wala kang maitatago sa kanila." walang mababakas na galit sa tinig ni Arthur pero iba ang inilalabas na galit ng mga mata nito.

"Anong gagawin ko, A? Mapapahamak ang asawa ko." nanghihina niyang pinakawalan ang pinipigil na paghinga.

"Sana inisip mo 'yan bago mo siya pinakasalan. Wala kang inisip kundi ang kapakanan mo. Kundi ang nararamdaman mo." malamig na pahayag nito sa kanya.

"Mahal ko siya!" galit niyang sigaw sa kaibigan.

"Pero makasarili ka. Alam mo na pwedeng mangyari ito, pero pinakasalan mo pa rin siya."

"Mahal ko siya kaya ko siya pinakasalan."nanghihinang napaupo siya sa semento. "Ayokong iwan siya at ang magiging anak namin dahil lang sa----"

"Que voulez-vouz dire?" halos nag-iigting na tanong ni Arthur sa kanya kahit alam na nito ang kahulugan ng sinabi niya.

Umiwas siya ng tingin sa kaibigan.

"Holy Shit! you are dead Parc!" nanghihinang bulalas nito.

"Zut! I know that! but I don’t wanna lose her and my baby. So I did marry her..." Napapikit siya.

Nanginginig siya sa sobrang takot sa maaring mangyari sa asawa at sa magiging anak nila. "God knows how much I love her, A. I love her, Just as you love her."

"What do you mean?"

Nagmulat siya ng mga mata. Tumingin siya dito ng may pang-uusig. "Tell me A, that you're in love with my wife.."

"Hindi ko alam ang sinasabi mo." ngunit umiwas ito ng tingin.

Pinakatitigan niya ang kaibigan. Hindi ang uri nito ang magkakaroon ng damdamin. Demonyo ang tingin ng lahat dito..Natawa ng mahina si Parc sa nakuhang sagot kay Arthur. Ang galit na nadarama ay mas lalong tumindi pa ngayon." Cut the crap, A."

Mariin itong pumikit at huminga ng malalim. Ilang sandali ang nakiraan bago sumagot ng may pait sa sarili. "Hindi mahalaga ang nararamdaman ko---"

Tumayo si Parc at agad na sinuntok si Arthur. "Bakit hindi mo maamin sa akin ang nararamdaman mo para sa asawa ko, A?!"

Tiningnan siya nito ng matalim bago huminga ng malalim. "Oui..." mahina nitong pag-amin. " I love her. So much..."

Tuluyan na siyang tumawa. "You are son of a bitch..."

"And she will never ever...love me, because she love you." mahinang pagpapatuloy nito sa mga sinasabi.

"You god damn right!"

Muli niya itong sinuntok at inanggap lang niya iyo bago gumanti ng suntok. Bagsak siya sa semento.

"Hinayaan kitang mahalin ka niya, at 'yon ang malaking pagkakamaling ginawa ko. Kapag may nangyaring masama kay Junifer, ako mismo ang papatay sa'yo!" halos humihingal nitong sabi at may bahid ng galit ang mga mata.

"What's going on here?" Takang tanong ni Junifer na bumungad sa pintuan ng hall. Nang makitang nakahiga sa semento ang asawa ay nanlalamig na humakbang papunta sa dalawa. Agad na itinayo ang asawa.

Hinawakan ni Arthur ang mga labi bago ngumiti. "Ibinigay ko lang kay P ang regalo ko sa kanya." pilit ang tawang sagot ni Arthur.

Nagtaas ng kilay si Junifer. "Kayo talagang dalawa." hinaplos ang pisngi ni Parc. "Masakit ba? Hmp!.kayo talagang dalawa para kayong mga bata! gustong gusto niyong saktan ang isa't-isa." nakangusong tiningnan niya si Arthur na palihim ang ginawang pagiwas ng tingin sa kanya.

Mapaklang tumawa si Parc sa ginawa ni Arthur. "Kahit kailan talaga, A, duwag kang umamin ng nararamdaman."

Tumalim ang mga mata ni Arhtur. "Hindi naman ako mang-gagamit ng tao para lang sa nararamdaman ko." paangil namang sagot nito.

"Hep! Tama na 'yan. Kayong dalawa para kayong mga bata. Halina nga kayo sa loob at malamig. Wala akong jacket. Umuulan pa ng snow. Hay! This is what I don't like here in France... cold."

Nauna na siyang pumasok sa hall. Kasunod niya ang asawa. Lumingon siya ng hindi niya maramdamang sumunod si Arthur. "A, aren’t you going inside? It’s cold here. You'll gonna become an ice cube!"

Umiling lang ito. Hindi pinatulan ang biro niya. Inakbayan siya ng asawa.

"Pabayaan mo na muna siyang mapag-isa. He needs some air." ani Parc na iginiya na siya papasok ng hall.

"P,Je ne comprends pas. What's wrong with him?" naguguluhang tanong niya sa asawa.

"He's not in the mood." maikli nitong sagot.

Nagkibit balikat siya. "Siguro nga, at magti-tiyaga rin ako sa isa pang sumpungin for the rest of my life!" she winks at her husband.

"Look who's talking!" nang-aasar ang ngiti nito.

Kinurot niya ito sa braso. "Hindi ako sumpungin 'no!"

"Hindi nga, pikon ka lang!"

"Ikaw talaga!"

Inalis nito ang brasong nakaakbay sa kanya bago pumasok sa loob ng hall at isinigaw na pikon siya sa buong bisita. Pumasok din siya sa loob at hinabol ng kurot ang asawa.Nagkatawanan naman ang mga ito.

Napangiti si Arthur ng marinig niya ang matinis na tawa ni Junifer sa loob ng hall. Huminga siya ng mlalim. Kung siya kaya ang napangasawa ni Junifer ganoon din kaya ito katinis tumawa? Ganoon din kaya katamis itong ngumiti kapag nakikita si Parc?

Kung minsan hindi niya maiwasang mainggit sa kaibigan. Natagpuan na nito ang kaligayahan. Samantalang siya ay nakakulong pa rin sa nakaraan. Narinig niyang muli ang matinis na tawa ni Junifer.

Ngayong alam na nila ang lahat, maaring patayin ng mga ito si Junifer. Nagdilim ang mukha niya. Tulad ni Parc, hindi niya mapapayagan yon. Gagawa siya ng paraan. Hindi nila magagawang saktan si Junifer. Isinusumpa niya!

Nasa mukha ni Junifer ang kasiyahan at pagmamahal sa asawa. Gayundin si Parc ngunit may bahid ng takot at pag-aalala ang mga mata nito.

"Merci!" ani ni Junifer sa mga bisita bago humarap sa asawa at masuyong ngumiti. "Sa totoo lang P, hindi ko alam kung paano ko sasabihin na maligaya ako at minahal mo ako." madamdamin niyang sabi, na pinangingiliran ng luha ang mga mata.

Ngumiti si Parc. "Kailan ka pa naging emosyonal Madame Parc Marceau?" sabay pahid ng luha na umalpas sa mga mata ng asawa.

Lumabi naman si Junifer sa asawa, Natawa si Parc. Hindi na talaga mawala sa asawa ang ganoong gesture kapag nagtatampo ito. Ang ginawa niya ay hinalikan ang mga labi ng asawa. Gumanti naman ito ng halik.

Nagpalakpakan naman ang mga bisita sa nasaksihan. Naiiling naman lumapit sa kanila ang kaibigang matalik ni Parc na si Arthur at tinapik siya sa braso. Tinapos niya ang halik at tumingin kay Arthur.

"Baka gusto niyo nang pakainin ang mga bisita? Kanina pa kami nandito sa hall. Puro wine lang ang sineserve sa amin ah."

Nasa mukha na nito ang pagkainip. Kaya natawa na si Parc. "Ok, ikaw talaga." bumaling siya sa mga bisita. "Maari na po kayong umupo at ipaghahanda na ang mga pagkain."

Nagtuloy na ang mga bisita sa mga mesang laan para sa kanila. Nagpunta na rin ang mag-asawa sa mahabang mesang may asul at puting rosas na dekorasyon. Nakangiting pinagmasdan ni Junifer ang mga bisita.

Pribado ang kasal nila. Ayaw ng mag-asawa ang maraming bisita dahil magmumukhang piyestahan daw ang kasal. Pili lang ang mga bisita. Mga malalapit na kaibigan at pamilya niya ang dumalo.

Tanging si Arthur lamang ang dumalo para kay Parc. Hindi na niya pinagtakhan iyon dahil tanging si Arthur na lamang ang natitirang kamag-anak ng asawa.

Tumingin siya kay Arthur. Nagtaas naman ito ng wine glass bago tumango. Nginitian naman niya ito. Tumingin rin siya sa asawa. Nakikita niyang maligaya si Parc sa pagdating niya sa buhay nito.

Naging maaliwalas ang tingin nito sa buhay. At si Arthur? Sana makatagpo na rin si Arthur ng babaing mamahalin ng tuluyan na rin itong lumigaya at iwan ang masasakit na nangyari sa buhay nito.

Napatingin sa kanya ang asawa bago ngumiti ng pilyo. "Wag mo ko tingnan ng ganyan at baka di na tayo matuloy kumain at ikaw nalang ang kainin ko."

Namula siya. Kinurot niya ito. "Ikaw talaga." tumingin siya ulit kay Arthur na abala namang kinakausap ang mga waiter. "Iniisip ko lang si Arthur..."
"Agh..." kunwari nasaktan ito at hinawakan ang dibdib.

"Tumigil ka nga sa kaartehan mo, P. Nasabi ko yun kasi gusto ko na rin makahanap ng babaing pakakasalan si Arthur." taas kilay niyang sinabi sa asawa.

Natawa ng mahina si Parc. May sumungaw na pagsuyo sa mga mata nito. "Isa sa mga bagay na gusto ko sa'yo ang pagiging concern mo sa ibang tao."

"Hey! Hindi ibang tao si A. Siya ang best friend mo."

"Oui, he's really my best friend." nagtaas siya ng wine glass. "Arthur..." tawag niya sa kaibigan. Bumaling ito ng tingin sa direksyon niya. "Para sa susunod na ikakasal."

Natawang tumango si Arthur. Nagpalakpakan naman ang mga bisita.

Nagsimula na ang kainan at ang lahat ay nagkakasayahan. Lumapit naman sa mga bisita ang ikinasal at nakipgbatian. Walang pagsidlan sa kaligayahan si Parc sa kabila ng alinlangan at takot na nasa dibdib.

May lumapit na waiter sa mag-asawa at may inabot na maliit na papel kay Parc. "Monsieur, may nagpapabigay daw po sa inyo nito."

Nagtaka siyang inabot ang sulat. "Merci..." aniya sa waiter na tumango bago umalis. Binasa niya ang hawak na sulat. Ang pakiramdam niya ay ibinagsak siya sa lupa.nanghina siya sa nabasa.

Agad hinanap ng mga mata si Arthur. Pinuntahan niya ito na nasa sulok ng hall at may hawak ding maliit na papel.

"Arthur..."

emptiness.

i reach out my hand. it stretches far into the dark, until i can no longer see. disappearing fingers reach, grasping through the emptiness into the blackness of the pool, striking nothing solid, nothing upon which they can grasp, hold on.  until they too are silenced, a cry yearning to be heard, but rather swallowed, swallowed up by nothingness.

here, where there are no words, i can still feel. the futile flailing of a soul, striving not to drown in the vastness that is nothing. yet it makes no sound, simply stirs the yearning, and i wonder what is there that could possibly be stirred. seek a word for its presence. any word. find none.

blank, i gaze into their eyes out there, somewhere beyond me. i am lost. i try to form the word. (so that i might be found?) but nothing comes. from nothing comes nothing. perhaps if i could form the scream, somehow gather all the stirrings of this feeling into one, hurl it up and out, out of this vortex that has sucked me deep inside, deep inside this silence. i cannot get out.

silence. in this place i am certain that there is no god. in this place where no figments can appear because there is no light. and so no illusive plays on it… rainbows and the like, making me feel safe, protected from reality. here i can construct no greater dark than this, no more powerful silence to overcome my fear, no meaning from this quiet chaos, no omniprescent emptiness. here there is no meaning. here i am simply powerless, caught inside this empty life. alone. adrift. untethered and unheld. as i am and ever shall be.

and yet she wants to rear her head, even in this place, silence even this.  no, she will not let me be, exist. for then i might finally, at last, make a noise, become. from the void. and so the silence stronger, vaster, deeper grows. until the distance is too great, the abyss far too deep, for you to see me. hear me. reach me.

hurt me.